Meer weerbaarheid gewenst

Al langer laat het onpeilbare Nederlandse clubvoetbal zich niet of nauwelijks meer analyseren. Daarom maar een onvermijdelijk arbitraire opsomming van wat spelers en trainers, opvallend en tegenvallend, van het eredivisieseizoen 2014-2015. En in een paar slotregels een vergezicht waarin er weer iets te analyseren zou zijn.

Spelers

Met 22 doelpunten en een eervolle transfer naar Manchester United was PSV-aanvaller Memphis Depay voor de schijnwerpers de speler van de eredivisie. Dat het zoveel nog niet kan zeggen, veel doelpunten in de kleine Nederlandse competitie, kunnen in het buitenland weinig succesvolle spitsen als Luuk de Jong en Bas Dost hem vertellen. Maar Depay is van een andere orde, het eerste grote talent dat de eredivisie voor het buitenland aflevert na Wesley Sneijder, die in 2007 door Real Madrid van Ajax werd overgenomen.

De meest waardevolle speler was waarschijnlijk Andres Guardado, de regulerende Mexicaan die aan het PSV-middenveld in Nederland zeldzame kwaliteiten toevoegde. Maar dat is, ook omdat ze niet altijd in het oog springen, meer iets voor trainers.

Soms ongemerkt draaide spelmaker Hakim Ziyech een alleszins verdienstelijk seizoen: 13 doelpunten en 16 assists, dat zijn voorwaar knappe cijfers in alle misère van zijn club FC Twente. Tjaronn Chery onderscheidde zich op het middenveld van de trotse bekerwinnaar FC Groningen en vleugelaanvaller Steven Berghuis deed dat soms bij AZ, de verrassende nummer drie uiteindelijk. Ze mogen binnenkort aansluiten bij Oranje, waarschijnlijk als niet meer dan stagiairs - het is natuurlijk wel de eredivisie, waarin zij hun leuke dingetjes konden doen.

undefined

Trainers

Phillip Cocu werd gekozen tot trainer van het jaar. Zoiets is natuurlijk ook in hoge mate arbitrair. Hij had bij PSV grofweg de beste spelers van Nederland en werd daarmee kampioen. Is dat een grotere prestatie dan Jurgen Streppel leverde bij Willem II, Ron Jans bij PEC Zwolle, Erwin van de Looi bij FC Groningen, Henk de Jong bij Cambuur of, vooral niet te vergeten, Marinus Dijkhuizen bij het voor de eredivisie behouden Excelsior?

Hun ploegen speelden overwegend aardig voetbal. Maar er kraaide ook geen haan naar, als het eens wat minder lukte.

Dat is nu eenmaal, hoe clichématig ook, het verschil in druk tussen de middenmoot en de top. Het eerste seizoen van Cocu als hoofdcoach was mislukt. PSV snakte naar de eerste landstitel sinds 2008, Cocu was in zijn nog broze carrière bij eerherstel gebaat. De druk was, ook gaandeweg door het falen van de concurrentie, niet de hoogst denkbare. Maar hij was er, en het gevraagde werd geleverd.

Aparte vermelding: John van den Brom plaatste zich met AZ voor Europees voetbal, wat hij eerder al met Den Haag en Vitesse deed.

undefined

Spelers

Veel pijlen werden gericht op Colin Kazim-Richards, de weinig gestroomlijnde en gauw provocerende spits van Feyenoord. Nee, tot de besten in zijn stiel behoort hij niet, maar hoe zou dat ook kunnen bij Feyenoord, de financieel aanhoudend beperkte club die op relatieve koopjes als hij is aangewezen?

Moeten uiteindelijk toch ook niet kanttekeningen worden geplaatst bij Jordy Clasie, de aanvoerder van Feyenoord? Goed, hij is nog jong, maar velen vonden dat bondscoach Guus Hiddink hem dit voorjaar tekort deed met een reserverol bij Oranje, en in de ook nooit van willekeur vrije cijferklassementen van kranten en tijdschriften eindigde hij hoog.

Als hij zo goed al is, had hij dan toch vooral in de fatale slotreeks van Feyenoord in elk geval niet iets van het middenveld overeind moeten kunnen houden?

De grootste tegenvaller: Nicolai Boilesen, linksback en symbool van het holle seizoen van Ajax. Hij speelde al in de Deense nationale ploeg en ergens moet hij toch niet voor niets de protegé van zijn trainer en oud-linksback Frank de Boer zijn. Alles leek hij verleerd.

undefined

Trainers

Eén trainer hoort hier zeker thuis: Rob Alflen. Hij zou FC Utrecht, geadviseerd door Co Adriaanse, weer volop op de aanval laten spelen, met passie en geestdrift en meer van dat alles wat volgens de clichés in de Galgenwaard moet worden geboden. Maar dat ging natuurlijk niet met een doorsnee spelersgroep, en dat hadden Alflen en Adriaanse toch wel kunnen weten. Na één jaar zijn ze al weer weg.

Dan nog twee trainers met een oneerbiedig minnetje: Frank de Boer en Peter Bosz. Het moest een keer gebeuren dat Ajax, dat in De Boers kampioensjaren ook al niet geweldig speelde, weer een keer geen kampioen werd - dat kon het ergste niet zijn.

Maar nu is het hoog tijd dat De Boer volwassen elementen toevoegt aan het eenzijdige 'eigen spelletje' dat hij te lang dacht te kunnen spelen. En als Vitesse misschien het beste of mooiste voetbal van Nederland speelde, wat velen nu zeggen en wat soms inderdaad zo was, dan moet Bosz zich op de vijfde plaats toch achter de oren krabben.

undefined

Puntenrecord

PSV behaalde 88 punten, een record, één punt meer nota bene dan het grote PSV van 2005, de halve finalist in de Champions League. Op papier prachtig, maar wéér had Nederland uiteindelijk geen twee titelkandidaten. Ajax eindigde met liefst zeventien punten minder. In de drie voorgaande jaren bleef PSV te ver achter op Ajax (een keer twaalf punten en twee keer zeven).

Als die twee - gezien de beperkingen van Feyenoord toch 's lands enige reële titelkandidaten - eens bij elkaar zouden komen, en als ze zo de spanning en de weerbaarheid kunnen opvoeren, zal er weer iets te analyseren zijn.

Een kampioen met een puntenrecord: spannend was eredivisieseizoen 2014-2015 niet

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden