Meer praten dan basketballen Israeliers en Amerikanen vormen wonderlijke combinatie in Haarlem

HAARLEM - Er worden wat rek- en strekoefeningen gedaan in de eenvoudige sporthal in Akersloot. Spelers gooien een balletje onder het toeziend oog van een twintigtal tieners en praten. Ze praten onophoudelijk, want er moet nog heel wat afgesproken worden.

ERIC HORNSTRA

De wonderlijke mixture van Israelische dwergen en boomlange Amerikanen is nog maar zo kort bij elkaar, dat de spelers elkaars namen nauwelijks kennen. Migdhal Haemek is de vreemde eend in de bijt tijdens de twaalfde editie van de Haarlem Basketball Week.

Sprookjes bestaan nog in de sportwereld. Het zal je maar gebeuren als bescheiden tweede-divisieploeg, dat je plotseling gevraagd wordt meer dan duizend kilometer van huis je opwachting te maken bij een toernooi met gerenommeerde Europese teams. Voor de spelers van Mighdal, een dorpsclubje in het noorden van Israel, kreeg de sportcarriere een onverwachte wending, toen er plotseling een stapeltje vliegtickets naar Nederland klaarlag.

Er was de nodige scepsis, toen de vervanger van Hapoel Eilat Eilot kort voor aanvang van het toernooi bekend werd gemaakt. Veel trouwe bezoekers van de Haarlemse Basketbalweek vonden dat ze op zijn minst een tikje bedrogen waren. Het verwende Haarlemse publiek komt in de eerste plaats voor een swingende show en kiest bij voorbaat zijn favorieten. Amerikanen veelal, want zij zijn altijd goed voor imponerende dunks.

De argwaan jegens de fantasieploeg verdween nauwelijks tijdens het eerste duel van het gelegenheidsteam. De Franse topper Antibes was veel sterker, maar stond Migdhal toe een halve wedstrijd redelijk in het spoor te blijven. “Wij hebben dinsdag verloren van een hele goede ploeg”, verdedigt guard Tzur Lavi zijn team, dat in zijn geheel nog geen twintig procent opstrijkt van het bedrag dat alleen spelverdeler David Rivers van Antibes al ontvangt. De 28-jarige Israelier protesteert heftig bij de suggestie dat zijn team te zwak is voor dit toernooi. “Het Israelische basketbal is veel sterker dan menigeen in Europa denkt. Wij zijn een tweededivisieclub, maar we zouden moeiteloos mee kunnen in de Nederlandse eredivisie.”

Het steekt de spelers dat er zo meewarig over hen gesproken wordt. Aanvoerder David Bitan heeft, in de paar dagen dat hij hier is, ontdekt dat Nederlanders een verkeerd beeld van zijn land hebben. “Ik word telkens ondervraagd over de politieke situatie in ons land. Men heeft de vreemdste waanideeen over hoe het er bij ons aan toe gaat. Er wordt gesuggereerd, dat Israel een groot slagveld is en dat het land in grote armoede verkeert. Daar klopt niets van. De narigheid zie je alleen op de Westbank. We leven in een veilig land met een hoge levensstandaard. Ze noemen ons wel eens de 52e ster van de Verenigde Staten. Dat land steunt ons, dus we hoeven ons nergens zorgen over te maken.”

Amateurs zijn de spelers van Migdhal zeker niet. Zelfs in de serie B wordt zes keer per week getraind. Tzur Lavi: “De tweede divisie is een professionele league. Je kunt in Israel een behoorlijk salaris opstrijken als basketballer. We hebben alleen te veel kleine mannetjes. Daarom hebben alle ploegen minimaal twee lange Amerikanen in dienst.”

Coach Jakob Abali - persoonlijk verantwoordelijk voor de komst van het team - heeft een paar zware dagen achter de rug. Toen hij in Nederland arriveerde, wist hij nog niet welke Amerikanen aan zijn selectie toegevoegd zouden worden. Agenten waren nog druk in de weer uit een lijstje van tien kandidaten de meest geschikte te vinden. Zo had Abali eerst de beschikking over Sergey Grisjajev, de center van Oostende. De Rus werd door zijn werkgever op het laatste moment teruggeroepen. Abali: “Twee uur voor de eerste wedstrijd maakte ik kennis met zijn vervanger William Davis (de ex-speler van Den Helder - red.). Het enige dat ik heb kunnen zeggen was: 'Hi, pleased to meet you, make the best of it.' In de eerste wedstrijd kon ik bij de time-outs niet eens zeggen: speel aanvalssysteem een, twee of drie. Ik moest ze de drills stuk voor stuk uitleggen.”

Onder controle

In de wedstrijd tegen Den Bosch leek de ploeg iets beter geprepareerd. Het All Star-team - met een viertal Amerikanen dat op een nieuw Europees contract aast - faalde bij afstandsschoten, maar had in de eerste helft de langere spelers van Den Bosch bij de rebounds knap onder controle.

Een man zou de wedstrijd uiteindelijk beslissen. Mike Vreeswijk nam de Bossche ploeg op sleeptouw en tikte de All Stars met zestien rebounds, een score van veertig punten, uit het toernooi. De Amerikaans-Israelische combinatie mag nog eenmaal opdraven in de troostwedstrijd tegen Den Helder.

Het publiek in Haarlem haalde na de kwalitatief matige, maar spannende wedstrijd (87-82) opgelucht adem. Twee vroege uitschakelingen van Nederlandse ploegen zou een beetje te veel van het goede zijn geweest. Den Bosch plaatste zich voor de finalepoule, waarin het vanavond speelt tegen Zagreb of Canada.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden