Meer Lynch dan Spielberg

Brian Molko (midden): ¿Als ik buiten ben, voel ik mij het vredigst.¿ Links bassist Stefan Olsdal, rechts drummer Steve Forrest. (FOTO JOSEPH LLANES)

Placebo was vaker in en weer uit de mode dan zanger Brian Molko zich kan herinneren.

Placebo was een tijd lang ’ongezond’, zegt bassist Stefan Olsdal. Zanger Brian Molko en hij beklommen het podium, speelden de nummers van het album ’Meds’ (2006) en stapten in de bus naar de volgende stad. Dag in, dag uit. Ondertussen spraken ze niet met elkaar.

Hoe maak je samen muziek zonder te communiceren? „En hoe kun je het publiek recht doen als je zelf geen plezier hebt?” Slachtoffer van die verwijdering tussen Olsdal en Molko was drummer Steve Hewitt. Hij zag de band niet meer zitten en stapte op na elf jaar trouwe dienst.

Olsdal en Molko zitten nu in een Amsterdams hotel zoveel mogelijk verdiepingen bij elkaar vandaan, maar hun relatie is wel flink opgeknapt, zegt Olsdal. „We namen vakantie en gingen op zoek naar het gevoel van de begintijd, toen we hongerig waren en voor het eerst muziek maakten in een sociale woning in een achterwijk in Londen.”

„Als alles hetzelfde was gebleven, was Placebo vanzelf verdwenen. Maar Brian en ik zijn beiden even gepassioneerd over deze band. We hebben er te veel van onszelf ingestoken om zomaar op te geven.”

De nieuwe drummer, Steve Forrest, is 22 jaar. De Amerikaan speelde met zijn oude band ooit in het voorprogramma van Placebo. „Een kind”, zegt zanger Molko (36) op het spottende toontje dat zijn stem kenmerkt, „en hij luistert zo goed naar de baas. Steve is zo blij om alles mee te maken. Zijn kinderlijke verwondering is besmettelijk; hij staat ons toe weer jong te zijn.” Forrest is het beste medicijn tegen ’afgestomptheid’, zegt Olsdal.

Molko was een prinsesachtige jongen in de jaren van de debuut-cd ’Placebo’ (1996) en opvolger ’Without You I’m Nothing’ (1998). Het spel met zijn androgyne uiterlijk en de seksuele status van de band (homoseksuele basgitarist, heteroseksuele drummer en biseksuele zanger) trok flink de aandacht. Robbie Williams had graag met Molko willen zoenen als hij wat meer van mannen had gehouden. David Bowie sprak zijn bewondering uit over de muziek, die vooral gekleurd werd door rauwe gitaarriffs en Molko’s verveeld klaaglijke stem. De toekomst lag open.

Het is hem duidelijk aan te zien dat hij sindsdien niet te voorzichtig heeft geleefd. Zijn doodgeverfde zwarte haar zit in een staartje, het gezicht is boller, het lijf zwaarder.

„Het is heel gemakkelijk om jezelf over te geven aan de krachten van het duister; ik heb het jaren gedaan. ’Meds’ is als een verslag van die tijd. Het heeft geen enkele hoop. Op dit nieuwe album ontken ik niet dat er veel pijn en lijden is in ieders leven. Ik kijk ook terug op moeilijke tijden van verval. Maar daarnaast benadruk ik de keuze die iedereen heeft om dingen beter te willen maken. Kiezen voor het goede, hoe lastig dat ook is. Vechten voor het licht, battle for the sun, zoals de cd ook heet.”

Die keuze tussen licht of duisternis klinkt nogal religieus. „Maar ik ben geen religieus persoon. Religie is voor mensen die bang zijn om naar de hel te gaan, spiritualiteit is voor mensen die al in de hel zijn geweest. Dit album heeft eerder een spirituele ondertoon. Het gaat niet over God the creator, het is eerder humanistisch. Pijn en lijden leren accepteren.”

„In ’For What It’s Worth’ zing ik: ’Fill the cavity in your God shaped hole tonight. Wie niet meer in een georganiseerde religie gelooft, voelt een holte in zijn ziel. Je kunt die vullen met drugs, of hoeren, of macht over andere mensen, of obsessies. Maar uiteindelijk lost dat soort nonsens natuurlijk niets op.”

De reizen die Molko in zijn vrije tijd maakte naar India en Azië, leerden hem vooral dat de westerse wereld veel gemeenschapszin is verloren. „En vooral het contact met de natuur. Als ik buiten ben, voel ik mij het vredigst. We moeten de balans terugvinden.” Zelf is hij daarom van plan naar het platteland te verhuizen. „De countryside kan wel saai zijn, maar ach, dat is Londen ook vaak.”

Licht en donker, het zijn beelden waarbij iedereen zich wel iets kan voorstellen. „Teksten moeten niet te moeilijk zijn. Als niemand ze begrijpt, heeft het geen zin. Maar dat betekent ook niet dat ik alles uitleg. Bij een film van Steven Spielberg weet je precies wat je moet voelen. De regisseur drukt steeds het juiste knopje in op zijn schakelbord vol emoties. Het werk van David Lynch is impressionistischer, niets is eenduidig, maar wat je ziet opent wel verhalen in jezelf. Ik hoop dat wij meer Lynch dan Spielberg zijn.”

De Engelse band bereikte in veel landen een groot publiek. „Toch zijn we vaker in en weer uit de mode geweest dan ik me kan herinneren. Dat komt doordat we niet meewaaien met alle trends. Net als The Cure of Depeche Mode vragen we ons niet af wat cool en happening is. Daardoor staan we hopelijk aan de artistieke kant van de muziekindustrie. Niemand noemt ons commercieel.”

Voor Olsdal is muzikale vernieuwing het belangrijkst. ’Battle For The Sun’ zit vol strijkers en blazers, en klinkt daardoor anders dan al het oudere werk. „We maken liever niet zoals The Rolling Stones elke keer hetzelfde album.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden