Mediterrane fabel in Hollands havengebied mist alle vaart

Een integere scharrelaar in internationale filmzaken mag de Nederlandse cineast George Sluizer (1932) wel worden genoemd. Als producent, scenarist of regisseur reist Sluizer, door Europa en Amerika, op zoek naar interessante projecten. Soms gaat het mis: de veelbelovende film 'Dark blood' bleef onvoltooid wegens het voortijdig overlijden van hoofdrolspeler River Phoenix. Vorig jaar presenteerde het Nederlands Film Festival een Sluizer-double bill. 'Crime time', een aanklacht tegen de corrumperende invloed van sensatie-tv, verdween daarna naar de videotheek. 'Dying to go home' is nu de eerste Nederlandse film die door de Amerikaanse distributeur Warner Bros. wordt uitgebracht.

MARK DUURSMA

Het is een Nederlands-Portugese co-productie met een over beide landen verspreide cast, crew en financiering. Initiatiefnemer is de Portugese producent en regisseur Carlos da Silva: zijn naam klinkt als een dwaalspoor-pseudoniem uit de De la Parra & Ruven-school, maar zijn filmografie oogt overtuigend. Voor de film geldt dat een stuk minder. De botsing der culturen, een van de thema's van 'Dying to go home', leidt tot een onbevredigend resultaat waarin het trage tempo van het Portugese platteland alle vaart uit het verhaal zuigt. De combinatie is dan ook nogal gewaagd: een mediterrane fabel in een Hollands havengebied.

In een verbluffende openingsscène komt de Manuel Spirito Santo (Diogo Infante), een Portugees in Nederland, om het leven bij een ongeluk. Pas als zijn botten in Portugal begraven worden zal zijn geest tot rust komen, zo ontdekt zijn geest op het kerkhof. Alleen via hun dromen kan hij communiceren met de levenden, bijvoorbeeld met zijn zus (Maria d'Aires) die naar Nederland komt. Ze ontmoet Manuels vrienden (Jack Wouterse en Huub Stapel) en weet met hen een succesvol Portugees restaurant op te zetten in de slechtste buurt van de stad. Zozeer vertegenwoordigt deze Portugese oase in Amsterdam zijn thuisland, dat zelfs Manuel - na veel gedroom en gesjouw met zijn as - hier eeuwige rust kan vinden.

Dat beide culturen met clichés worden weergegeven - Manuels zus ziet in Amsterdam punks, lesbo's, neuspiercings en coffeeshops, Portugezen beginnen in restaurants meteen muziek te maken - is niet het ergste. Dat het verhaal hopeloos gecompliceerd is evenmin. Wat de film nekt, is dat het verhaal zo beroerd verteld wordt: onbeholpen regie, ondoordacht scenario en bovenal een volledig gebrek aan timing en vaart. Latijns magisch-realisme en Hollandse humor hanteren een tegengestelde tijdrekening, en in dit geval heeft het tempo van het zuiden gewonnen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden