Media zien oprechte emoties van moslims niet

Demonstraties tegen het geweld in Gaza krijgen niet de aandacht die ze verdienen. Daarmee begaan de media een grote inschattingsfout, vindt docent Ronald Gunst.

De Russen wordt het nieuws onthouden van wat zich afspeelt in Oekraïne. In plaats daarvan krijgen zij fantasieën voorgeschoteld over de 'fascisten' die in dat land de dienst uitmaken (Opinie, 24 juli). Die worden nu verantwoordelijk gehouden voor de vliegramp.

Maar hoe beperkt is het blikveld van onze eigen journalisten? Wonen zij allemaal in Apeldoorn of Beilen? In onze grote steden ontstaat een meerderheid van allochtonen, onder wie veel moslims; de samenstelling en het karakter van onze steden verandert fundamenteel. Hierover wordt in de Nederlandse pers nauwelijks geschreven.

Voor de moslims, praktiserend of niet, is ramadan een bijzondere maand. Zij voelen zich in deze periode meer dan anders verbonden met elkaar, een kwart van de mensheid. Hun gedachten zijn in deze periode in het bijzonder bij de Palestijnen, van wie in de afgelopen weken meer dan duizend zijn omgekomen. De beelden van de dode kinderen op het strand, de slachtoffers die in hun huis zijn omgekomen, in scholen of ziekenhuizen zijn aanleiding geweest voor menig gebed tijdens de vastenmaand en er is veel gehuild, ook hier.

Massale demonstraties

Hoe is het mogelijk dat de pers geen aandacht besteedt aan deze situatie vanuit het perspectief van onze islamitische landgenoten? Overal in de wereld worden massaal demonstraties gehouden, in Amerikaanse steden, in Europese steden. In Londen 100.000 demonstranten bijvoorbeeld. In Amsterdam, Den Haag en in Rotterdam afgelopen weekend. Steeds is er in de pers vooral aandacht voor een enkele extremist, voor een incidentje met de omstanders of politie. Nooit vanuit het perspectief van de demonstranten zelf. In Rotterdam was de demonstratie in enkele dagen opgezet door zo'n twintig organisaties, waaronder de SP en Nida, een open en moderne politieke partij in Rotterdam, door de islam geïnspireerd. Keer op keer is opgeroepen waardig te demonstreren en dat is ook gebeurd. Er liepen veel jonge moeders en gezinnen met kinderwagens en kinderen van alle leeftijden mee, veelal geschminkt met een Palestijns vlaggetje. Hele groepen jonge meiden met hidjab en hippieachtige outfit zetten leuzen in die door de demonstranten werden overgenomen. Er liepen opa's en oma's mee, soms zwijgend met de handen voor zich uitgestoken, biddend voor vrede en om een eind aan de bezetting.

Maar op de foto's in de pers steeds alleen maar kwade jonge mannen, fanatiek roepend. En die waren er natuurlijk ook. De bijeenkomst duurde vier uur waarvan 2,5 uur door de stad gelopen is. Het was de laatste dag van de ramadan en de praktiserende moslims hadden dus de hele dag niet gegeten of gedronken, en het was heet.

Rotterdam van de toekomst

Wat een beleving voor deze Rotterdammers die sinds Fortuyn steeds in de hoek gezet zijn! Deze stad is ook van ons, wij maken deel uit van de nieuwe allochtone meerderheid! De stoet was veel langer dan de hele Erasmusbrug, het symbool van Rotterdam. Bij aanvang was stilgestaan bij het feit dat Rotterdam beter dan andere steden weet wat het is gebombardeerd te worden en bij het monument 1940-'45 werd het volkslied van Palestina gezongen en gescandeerd dat Palestina een land is. Er werd een minuut stilte gehouden en de Palestijnse vlag is gehesen tussen de vlaggen van de andere landen. Een dag om trots op te wezen. Dit is het Rotterdam van de toekomst.

Hoe lang heeft het geduurd voordat onze pers de strijd tegen apartheid in Zuid-Afrika serieus nam? Hoe lang is Mandela als terrorist gezien? Verdient de parallel tussen de townships en de steeds verder teruggedrongen en geïsoleerde Palestijnse gebieden geen aandacht? En het racistische karakter van de zionistische staat Israël, de beperkingen van de burgerrechten voor de Palestijnen? De onhoudbaarheid van de zogenaamde twee-statenoplossing of de eventuele alternatieven?

Waarom kan de link niet gelegd worden tussen deze demonstraties en de boycotacties tegen Israël? Moeten we nog tien jaar wachten voordat de redactie in een terugblik moet erkennen dat zij de ontwikkelingen pas heel laat in het juiste, of tenminste wat bredere perspectief heeft kunnen plaatsen?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden