Mea culpa

JAMAL OUARIACHI

De kleuter kwam van rechts, met hoge snelheid. Voor ik mijn pas kon inhouden, struikelde ze over mijn rechtervoet. Plat met d'r voorpui op de stenen vliegveldvloer. Dus ik door de knieën om het meisje overeind te helpen. De vader snelde toe. Ik bereidde me alvast voor op ouderlijke onredelijkheid. Wat was ik voor lompe bruut dat ik zomaar een klein meisje omverliep? Of nog erger: 'Vuile pedo, blijf met je poten van mijn kind af.'

Maar nee. De vader ratelde iets in het Italiaans tegen mij, vervolgens tegen zijn dochtertje. Ze moest zich verontschuldigen, begreep ik. Nergens voor nodig, protesteerde ik nog, het was een ongelukje. Maar de vader was onverbiddelijk. Het meisje bood haar excuses aan. Ik schaamde me kapot.

Tijdens de vlucht van het Siciliaanse Catania terug naar Amsterdam bleef de botsing me bezighouden. Of het opvoedkundige optreden van de vader typisch Italiaans was, wist ik niet. Wel wist ik dat het absoluut niet typisch Nederlands was. Vandaar mijn ongemak. De anti-autoritaire Nederlander is niet geneigd zijn kinderen te leren dat hun vrijheid soms een last kan zijn voor planeetgenoten. Want dat was wat die vader zijn dochtertje probeerde bij te brengen: met jouw onbezonnen gedrag heb je die meneer in verlegenheid gebracht.

Dat Nederland misschien ook wel een snufje van dergelijk opvoedkundig wonderpoeder kan gebruiken, werd me duidelijk toen ik een dag later, thuis aan de keukentafel, de krant opensloeg. Het land waar de vrijheid van meningsuiting inmiddels dictatoriale vormen heeft aangenomen, had zich tijdens mijn afwezigheid over een belangrijk vraagstuk gebogen. De Efteling. Verder lezen was niet nodig, ik kon me zo ook wel voorstellen welke 'kampen' er in deze discussie waren ontstaan, en wat hun 'argumenten' zoal behelsden. En ook dat de discussie snoeihard gevoerd werd.

Onmiddellijk flitste een felle scheut meningenmigraine door mijn hoofd. Daar waren ze weer, de mensen en hun woedende opinies. En als ik niet oppaste deed ik er binnen de kortste keren weer even gretig aan mee. Was ik twee maanden eerder niet rigoureus gestopt met Facebook en Twitter omdat ik walgde van die ontembare behoefte dagelijks mijn opvattingen over de wereld te verkondigen, liefst in zo scherp mogelijke bewoordingen?

Ik heb geen zin meer om iets toe te voegen aan de barbecue van het ongenoegen. Daar ligt al veel te veel zwartgeblakerde haat en bitter aangebrand ego-isme op. Ik heb zin in wellevendheid. Het enige probleem is dat ik net heb toegezegd een maandje als invalcolumnist aan de slag te gaan. Zou het me lukken om eens op een andere manier te opiniëren? Ik ga het experiment graag aan. Als het mislukt, als ik me weer laat meeslepen in de woedende hitte van het debat, als ik weer die hyperactieve kleuter word die met zijn opvattingen tegen u op botst, bied ik u bij voorbaat mijn verontschuldigingen aan.

undefined

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden