Mauro: Ik ben bang dat ik afscheid moet nemen

Mauro en zijn pleegouders Anita Marijanovic, met broertje Tjeerd op de arm, en Hans Mandigers. © Roger Dohmen

INTERVIEW - Op het naambordje naast de voordeur valt het meteen te lezen. In dit huis wonen Mauro, zijn broertje Tjeerd, moeder Anita en vader Hans.

Mauro Manuel (18) mag dan een pleegkind zijn, Anita Marijanovic (41) en Hans Mandigers (50) zien hem als hun eigen zoon. Ze hebben hem opgevangen toen hij als 10-jarige alleenstaande vreemdeling vanuit Angola naar Nederland kwam. Nu moet hij terug, oordeelde minister Leers woensdag.

Onmogelijk, vindt Mauro. "Hier is mijn leven", vertelde hij gisteren aan de keukentafel bij hem thuis in Eindhoven. "Hoe moet ik mij in Angola redden? Ik ken niemand meer en woonde in een hutje van golfplaten in een sloppenwijk."

Brieven van onbekenden
Mauro spreekt nog amper Portugees, heeft vrijwel geen contact met zijn biologische moeder, die hem destijds op het vliegtuig zette, en is totaal verwesterd. Hij volgt een ICT-opleiding, zit op voetbal, is fan van PSV en spreekt vloeiend Nederlands met een Limburgs accent.

Sinds twee jaar voeren zijn pleegouders een strijd om hem hier te houden. Ze zochten ook publiciteit. "Ik had niet verwacht dat ik zo bekend zou worden", vertelt Mauro. "Onbekenden sturen me zelfs brieven."

In de steek gelaten

Op internet volgt hij wat er over hem wordt gezegd. Naast veel steunbetuigingen ook vervelende dingen. "Ik probeer me dat niet aan te trekken, maar het doet toch pijn. Mensen hebben een mening over mijn situatie terwijl ze niet eens weten wat ik heb meegemaakt toen ik hier in mijn eentje kwam.

Dat was niet makkelijk. Eerst was ik verdrietig, en daarna vooral boos omdat mijn moeder me zomaar in de steek heeft gelaten. Zoiets zou een kind niet mogen meemaken. Ik wil dat niet nog een keer."

Adopteren
Mauro's pleegouders hebben twee keer geprobeerd hem te adopteren, maar dat lukte niet. De rechters wezen het verzoek af omdat de papieren waarop de biologische moeder haar akkoord had gegeven, onrechtmatig zouden zijn. In 2009 kreeg Mauro van de Dienst Terugkeer en Vertrek een verzoek om het land te verlaten, maar het vertrek werd nooit geregeld.

"Mensen verwijten ons nu dat we hem niet met een enkeltje Angola hebben teruggestuurd", vertelt Marijanovic. "Ik snap dat niet. Als pleegouder hoor je een kind op te vangen en liefde te geven, niet weg te sturen."

Geen spijt
Op de achtergrond kijkt Mauro's broertje Tjeerd aandachtig televisie. "Ook voor hem vind ik al die procedures vreselijk", vertelt ze, wijzend naar haar driejarige zoon. "Om de haverklap moet ik hem bij vrienden of oma brengen, omdat er weer over Mauro wordt gesproken in de politiek."

Toch heeft Marijanovic er geen spijt van dat ze het verhaal naar buiten heeft gebracht. "Anders was Mauro in stilte vertrokken en zou niemand er wakker van liggen. Alleen Hans en ik zouden nog elke dag aan hem denken."

Schending van kinderrechten
Zowel Mauro als zijn pleegouders begrijpen dat de minister zich aan de wet moet houden. Maar de wet schiet in deze situatie tekort, vindt zijn pleegmoeder. Hem nu terugsturen is volgens haar een schending van kinderrechten. "Hij mag dan achttien zijn, maar hij is echt nog niet volwassen. Er is bovendien niet eens gekeken of hij in Angola wel ergens terechtkan."

Studievisum
Nu minister Leers heeft besloten geen gebruik te maken van zijn discretionaire bevoegdheid, zijn er weinig opties over voor Mauro. Een laatste uitweg is mogelijk een studievisum, maar dat ziet het gezin niet zitten.

"Mauro zou dan hbo moeten doen terwijl hij nu op het mbo zit. Bovendien moet hij dan alsnog terug naar Angola om dat visum aan te vragen. Ik vrees dat hij Nederland dan niet meer binnenkomt." Mauro zelf wil daar nog niet aan denken. "Ik ben bang dat ik misschien wel echt afscheid moet nemen."

Hoeveel Mauro's zijn er?

Volgens minister Leers zijn er in Nederland ongeveer 75 'Mauro's'. Voor de minister zijn dat alleenstaande minderjarige vluchtelingen die, op het moment dat ze naar Nederland kwamen, jonger dan twaalf waren.

Ook zijn ze minimaal acht jaar in Nederland en hebben ze nooit een verbijfsvergunning gehad. Volgens kinderrechtenorganisatie Defence voor Children zijn er in Nederland ongeveer twintig kinderen die in dezelfde situatie als Mauro zitten. De organisatie hanteert een extra criterium.

De 'Mauro's' zijn gehecht geraakt in Nederland en zitten in een pleeggezin. De organisatie hoopt dat de minister voor deze kinderen een uitzondering maakt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden