Matrassen genoeg en verder van alles te veel

’Reigen ad lib’ van Arthur Schnitzler door Dood Paard; t/m 13-2-2010; inl.: 020-4214990 of wwwdoodpaard.nl

Hoeveel matrassen zullen het er zijn? Zo’n vijftig zeker en flink gebruikt ook. Ze kuilen behoorlijk door bij elke beweging die erop gemaakt wordt. Maar wat wil je, als ze het overspel moeten illustreren waar wij ons allen voortdurend aan bezondigen, zoals theatergroep Dood Paard met hulp van Schnitzlers toneeltekst graag wil beklemtonen.

Die matrassen vormen een zo symbolisch podium, en na twee à drie scènes is het zo zonneklaar dat hier een estafettespelletje stiekeme seks wordt gespeeld (a doet het met b, b met c etcetera, tot j het met a doet en de cirkel rond is) dat je snel bent uitgekeken. Tenzij theatermakers er een laag aan weten toe te voegen.

In Schnitzlers tijd, begin vorige eeuw, kon ’Reigen’ nog schandaal veroorzaken. De Weense burgerij voelde zich pijnlijk betrapt in haar hypocrisie. Immers, dat meneer het met de meid doet, een ander zijn gerief bij de hoeren haalt, mevrouw gesluierd een rendez-vous heeft, kon genegeerd worden, zolang het maar niet openlijk gebeurde.

Daar hoef je nu niet meer mee aan te komen, al blijft er genoeg schijnheiligheid over om aan de kaak te stellen. Schnitzler is er een meester in om dat tussen de regels door aan te geven. Dat moet je dan wel pakken. Dood Paard doet dat niet.

Het is toch gewoon een leuke grap, lijkt de basismotivatie. En als er één is die daar iets nog leukers van kan maken is het Dood Paard, lijkt de speelmotor. Zo zie je de een na de ander wankel over de wankele matrassen wankelen, worden steeds tongen lebberend ver uitgestoken, gaat elke paring gepaard met een lange zoen en een softpornofilmpje, gaan almaar brandende sigaren over en weer, is een zelfstandig wippende dildo de clown van de avond, draagt de soldaat een reuzeleuk rokje van alle in zijn sekscarrière veroverde slipjes en de actrice zo’n o zo pikant vosje over haar lingeriesetje, en krijst Manja Topper in elke volgende scène nog snerpender.

Het is over the top, maar helaas niet meer dan dat. Dood Paard mist de potentie het zelfs maar in absurde slapstick te laten uitmonden. Zoals afgelopen seizoen de talentrijke Benny Claessens me als enige echt verraste in ’Ritter Dene Voss’, zo zijn het nu wederom de gastspelers die me, tussen een paar aanstekelijk geeuwende toeschouwers, een beetje bij de les weten te houden.

Vincent Rietveld (theatergroep De Warme Winkel) heeft de ware lach aan zijn kont hangen en de jonge Thirsa van Tiel heeft een al even prettig natuurlijke uitstraling. Zij ziet soms kans wel tussen de regels door te duiken, een prestatie op zichzelf in deze overdosis aan lolbroekerij.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden