Column

Mathieu had nog met zijn opa kunnen bellen zonder zijn voorsprong te verliezen

Marijn de Vries.Beeld Maartje Geels

Het is ijsgrijs in Surhuisterveen, en waterkoud. Een handjevol mensen warmt zich aan een vuurtje in een ton, vlakbij de finish. Nog een paar handjes vol mensen loopt rond bij de campers en materiaalwagens van de veldrijders. 

Ze hebben zich dik ingepakt. Handschoenen aan, mutsen op. David van der Poel praat met blauwe lippen met een journalist. Lars van der Haar heeft al wat modderspetters rond de ogen, vochtig van de kou. Maar de meeste mensen zitten binnen. Lekker warm.

De speaker roept de namen om. Een voor een komen de renners naar voren, stellen zich op bij de start. Warme jas uit, lange broek uit. De schrale wind op de blote benen en de warm gereden, al bezwete rug. Op de eerste rij: het wit met blauw en gouden sterren van de Europees kampioen. Mathieu van der Poel. De man in supervorm, dit seizoen. Op hem staat geen maat, zeggen ze dan.

Modder

Bij de start is hij slecht weg. Middenin het pak, bijna niet te ontwaren in de kluwen renners, rijdt hij de modder in. De dikke modder. De zuigende modder. De renners om hem heen horten en stoten. Houterig, vierkant, stoempend. Mathieu? Hij lijkt de zuigendste plekken al van verre te ontwaren, stijgt licht op met zijn fiets en zweeft er overheen. Na drie minuten, ik heb getimed, heeft hij iedereen ingehaald en rijdt hij al aan kop.

Daar blijft hij even. Hij kijkt om zich heen. Ziet zijn broer, David. Ziet Corné van Kessel, de man die hem - hopelijk, alsjeblieft - toch nog enig vuur aan de schenen moet gaan leggen, samen met zijn ploeggenoot Lars van der Haar. Moeizaam ploegen ze door de modder. Mathieu ploegt ook, maar hij ploegt vanuit zijn rug. Daar beginnen zijn benen. Ter hoogte van zijn flanken, daar begint het draaien. Als een jachtluipaard kromt hij zijn ruggegraat. De kin diep tussen de schouders. Je ziet niet waar de arm eindigt en het stuur begint. Welk deel mens is en welk deel fiets, dat zie je evenmin. Hij is één groot draaiend apparaat.

Ik denk dat hij het koud kreeg, of zoiets. Want op negen minuut eenendertig precies trapt hij zijn brommer aan. Mathieu zet er modderkluiten sproeiend zo verschroeiend hard de sokken in, dat het lijkt alsof de rest blijft staan. Hij pielt en speelt met zijn fiets, door de moddervoren, dansend, huppelend op twee banden. Verre van vol gas bouwt hij een enorme voorsprong op. Een minuut en tien seconden. Zoveel heeft hij over op de meet.

Zesbaans snelweg

Dat is in sporttermen gigantisch. Dat is geen straatlengte, maar een zesbaans snelweg van de Randstad tot de Achterhoek. Dat is een lichtjaar. Mathieu had vlak voor de streep nog wel een bak koffie kunnen drinken. Een bandje kunnen wisselen, als hij lek had gereden. Even bellen met zijn opa, dat had hij ook prima kunnen doen.

Hij deed het niet, en reed gewoon de finish over. Dus duurde het nog tweehonderdzestig geboren baby's, honderdachtien overleden mensen, tweehonderdzevenenzestig duizend naar Facebook geüploade foto's (waarvan vast een paar van hem) en vierentwintig nieuwe volgers voor Justin Bieber op Twitter voor tweede man Lars van der Haar over de finish kwam. Want dat is wat er wereldwijd gebeurt in een minuut en tien seconden.

Natuurlijk staat er wel een maat op Mathieu van der Poel. Maar die maat is gewoon ontzettend lang.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden