Mat afscheid van Fallaux

Tegen het einde van het Filmfestival Rotterdam kampen veel festivalbezoekers met een kater, en dat ligt niet alleen aan overmatig drankgebruik. Hoewel er dankzij het 25-jarig jubileum en het afscheid van directeur Emile Fallaux voldoende aanleiding was voor een bijzondere editie, kan het festival van dit jaar moeilijk worden bestempeld als een spetterend filmfeest. Deze editie zal de geschiedenis ingaan als een mat jaar.

Om te beginnen bood het hoofdprogramma, inclusief de Tiger Awards Competitie, te weinig verrassing. De beste films die dit jaar werden vertoond, waren afkomstig van buitenlandse festivals van vorig jaar en waren voorafgaande aan het festival al aangekocht voor Nederlandse distributie. Dat pleit voor de inkopers en voor de gemiddelde festivalbezoeker maakt het misschien weinig verschil, maar een festival ontleent zijn waarde aan de eigen ontdekkingen. Die waren er bitter weinig dit jaar, met het Japanse 'Like grains of sand' als uitzondering. Geconfronteerd met deze kritiek verdedigt Fallaux - “Dit is het mooiste programma van de laatste vijf jaar” - zijn programma door te wijzen op unieke secties van marginale, onafhankelijke produkties uit Japan, India, Duitsland. Inderdaad zijn er maar weinig festivals die zo'n uitputtend overzicht bieden van het geheime Japanse driftleven. Het klinkt goed, dat gepraat over programmeren in onderlinge samenhang en de meerwaarde van wisselwerking. Maar het is geen pretje om te moeten kijken naar een slechte film vanwege de wisselwerking met een goede film. Wat uiteindelijk telt is de kwaliteit van de afzonderlijke films en die is gewoon niet goed genoeg.

De twee grote nevenprogramma's kwamen geen van beide uit de verf. De reconstructie van het eerste festival, op papier zo'n aardig idee, werd slecht bezocht en nog minder besproken. Wie kan kiezen uit tal van nieuwe films, gaat niet zo snel naar een Frans arbeiderspamflet uit 1972. Ook het programma 'Exploding Cinema', een verkenning van de relatie tussen film en nieuwe media, werd niet wat de samenstellers ervan hadden verwacht. Het bleken toch vooral de whizzkids die achter de computers kropen, wat voor de buitenwacht weinig uitnodigend was. In beide gevallen lukte het niet om de beoogde bruggen te slaan: het debat tussen verleden en heden enerzijds, en tussen film en computer anderzijds, kwam niet tot stand.

Tenslotte ontbrak het dit jaar aan spraakmakende gasten en gebeurtenissen. Tran Anh Hung, regisseur van het briljante 'Cyclo', was de enige filmmaker van formaat. De talkshow over 'Advocaat van de hanen', waarin gespreksleider Theo van Gogh schrijver A. F. Th. van der Heijden en producent Matthijs van Heijningen tot ordinair gescheld wist te verleiden, was het meest opzienbarende 'event',

Niet bekend

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden