Masouridis heeft niets meer om de kinderen te geven

De Griekse Nederlander Fragiskos Katsikis, opgegroeid in het stadje Kalamata, is terug in het gebied om te helpen na de vuurzee. In Trouw beschrijft hij zijn ervaringen. In deze aflevering: de 85-jarige Jannis Masouridis is alles kwijt

Fragiskos Katsikis

„Het botst steeds meer in me. Hoe valt het leven van de stad te rijmen met de situatie in de bergen? De nonchalance is stuitend als je weet dat enkele kilometers verderop mensen zijn geraakt in het hart van hun bestaan. Het strand, flaneren en verkiezingen lijken hier belangrijker dan hun lot en de strijd tegen het vuur.

Politieke partijen hopen er garen bij te spinnen. De Griekse Le Pen heeft zichzelf uitgerust met een bokshandschoen om vanaf affiches het politiek establishment knock-out te slaan. Op het centrale plein van Kalamata staan de KKE-communisten met een kraam. Ze zeggen voor het volk op te komen. In mijn naïviteit denk ik dat ze vrijwilligers werven voor hulp aan de dorpen. „Nee, meneer, we werven hier stemmen om de regering en oppositiepartij Pasok af te straffen."

Zijn de 85-jarige Jannis Masouridis en zijn dorpsgenoten daarmee geholpen? Het land rond Ladas, dat ligt in een prachtige kloof, is voor 90 procent verbrand, een tiental huizen zwaar beschadigd. Van de kortstammige olijfbomen die hier groeien, is niets meer over. Uit gewoonte zoekt hij de schaduw op van zijn vijgenboom om met me te praten. Die heeft, toen de vlammen kwamen, de blaadjes om de vruchten gevouwen als om zijn kinderen te beschermen.

Masouridis aait de stervende boom. Hij heeft zijn kinderen wel gered. Toen ze jong waren heeft hij ze naar Kalamata gestuurd om daar een leven op te bouwen. Dankzij zijn kinderen en een helikopter, die kwamen blussen, staat het huis er nog, maar alles er om heen is weg. Het vuur vloog door de toppen van de bomen, er was geen houden aan, beschrijft hij. De watertank van de brandweerwagen was snel leeg. Ander water was er niet. De plastic slangen die het water naar de huizen voeren, hadden het begeven.

Olijfbomen, die 1,1 ton olie opbrachten, een kleine wijngaard, kippen, zijn groentetuin en een schuur met vaten olijfolie en gereedschappen zijn verloren. Ze zullen nu alles moeten kopen. Gelukkig hebben zijn gria (oudje) en hij niet veel nodig, zegt hij. Samen hebben ze 560 euro pensioen en een verzetsuitkering van 62 euro. Maar hij heeft niets meer om aan de kinderen te geven. Dat zit hem dwars. Bijna breekt hij. Het bos, de struiken en de gaarden zijn weg, wat houdt nog het water en de berg vast? Eén kleine aardbeving en de rotsen gaan schuiven. Wie zal het dorpje en het land dan nog willen herbouwen? „Was ik maar in de oorlog omgekomen."

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden