Martina verrast met goud op 100m

ek atletiek | Churandy Martina leek afgeschreven, maar met Papendal als nieuwe trainingsbasis werd hij voor het eerst Europees kampioen op het koningsnummer.

Met een litanie aan blessures was zijn mantra tot onhoorbaar niveau gedempt. Uitgerekend in een olympisch seizoen doet Churandy Martina weer van zich spreken. Op de felle krachtexplosie die hem onverwacht zijn eerste Europese titel op de 100 meter bracht, volgde in het volle Amsterdamse Olympisch Stadion op volle sterkte: "Ik Ben Blij".

Even stapte Martina uit de schaduw van Dafne Schippers, die gisteren werkloos toezag hoe de Britse Dina Asher-Smith op de 200 meter haar Europese titel van twee jaar geleden adopteerde. Schippers is vandaag op het koningsnummer aan de beurt.

Sinds Martina vanaf 2011 koos voor het sportieve Nederlanderschap, was hij de aanjager van de Nederlandse sprint. Misschien zelfs wel de man die de hele Nederlandse atletiek kleur gaf. Al was dat mede door zijn onverstoorbare blijmoedigheid en ongecompliceerdheid die hij als een meesterkoopman uitbaat.

Schippers heeft die rol op sportief gebied vele dimensies krachtiger overgenomen. Martina heeft zich als vanzelfsprekend in de aardverschuiving van aandacht geschikt, maar hij wenste zich niet neer te leggen bij een afschrikwekkende opinie: de dagen als sprinter zijn voor de 32-jarige geteld. Vooralsnog heeft hij die gisteren op Europees niveau weerlegd, vooral dankzij een ingrijpende wijziging in zijn atletenbestaan.

De afgelopen jaren trainde hij in de Verenigde Staten samen met de voormalige dopingzondaar Justin Gatlin onder Dennis Mitchell. Hij leefde daar in een kamp waar de concurrentie Amerikaans moordend is, en de keiharde training eenheidsworst. Die invloeden uitten zich in stagnerende snelheid en lichamelijke klachten.

Tekenend daarvoor is dat zijn persoonlijke records stammen uit het jaar 2012, op de 100 meter slechtte hij nadien nimmer meer de zeven maal genomen magische grens van 10 seconden. Ook zijn laatste belangrijke wapenfeiten stammen uit dat jaar: de Europese titel op de 200 meter en 4x100 estafette, en twee olympische finaleplaatsen.

Martina verhuisde van Californië naar Papendal, waar hij zich aansloot bij Rana Reider, de Amerikaanse sprintspecialist die onder anderen Dafne Schippers bijstaat. Hij volgt nu wel een programma dat op zijn lijf en leden is afgestemd. De eerste tekenen van een louterende werking werden afgelopen winter opgetekend, toen hij zich aan indoorwedstrijden waagde. Hij verbeterde zijn persoonlijke record op de 60 meter.

Ook op de buitenbanen was Martina nooit eerder zo vroeg zo snel. De gerespecteerde internationale sprinter kondigde zelfs optimistisch aan dat hij zich de oude, scherp staande Europese records op de 100 (9,86) en 200 meter 19,72) zou toe-eigenen.

Gisteren maakte hij voor meer dan 17.000 eigen toeschouwers duidelijk dat niet te lichtvaardig moet worden gespot met die voorspellingen. De oude vos, met vijf olympische finales in zijn bagage, ging zeker niet als favoriet de finale in. Sterker, een slechte start in de halve finales brak hem bijna op. En dan waren er de sensationele Turk Ali Jak Harvey (9,92) en de Franse favoriet Jimmy Vicaut (9,86) die dit jaar veel sneller waren.

In de spectaculaire finale leek goud lang buiten bereik. Het werd uiteindelijk een spel van duizendsten die hem met een tijd van 10,07 van Harvey scheidden.

Voor Martina was dit slechts een tussenstap op weg naar Rio. Er volgen er nog twee, die hij in het Olympisch Stadion met goud zegt te omranden: vandaag op de 200 meter en zondag met de estafetteploeg.

undefined

Gaisah pakt brons, maar mag nog niet naar rio

Een Europese medaille rijker; vooralsnog een olympische illusie armer. Met die tegenstrijdige gevoelens moest Ignisious Gaisah het gisteren doen. Gisteren won hij met brons zijn tweede belangrijke medaille voor Nederland, na zilver op de WK in Moskou 2013. Maar zijn droom om voor Nederland op de Olympische Spelen uit te komen, is met zijn sprong van 7.82 meter nog altijd niet in vervulling.

In 2004 was Gaisah olympisch deelnemer voor Ghana, hij werd toen zesde. In de jaren die volgden kon hij zich regelmatig meten met de besten van de wereld. Een blessure maakte van vorig jaar een verloren seizoen; terugkomen blijkt voor de bijna 33-jarige atleet niet makkelijk. "De snelheid is er en de kracht is er, maar het ritme ontbreekt nog. Ik moet in mezelf geloven, maar ik twijfel nog te veel."

Maandag sluit de kwalificatieperiode. Gaisah wil nog een poging wagen voor de vereiste 8.15 meter, maar hij heeft geen idee waar hij terecht kan.

En NOC-NSF is star in het hanteren van limieten. In tegenstelling tot de atletiekunie, die hem met een sprong van acht meter buiten de kwalificatieperiode als laatste aan de EK-ploeg toevoegde.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden