Martien Hunnik

'Me invoegen in de maatschappij, wil ik dat nog wel?'

Martien Hunnik (1959) werd in 1984 veroordeeld voor de 'showbizzmoord' op platenproducent Bart van der Laar. Hij zat acht jaar vast. In het herzieningsproces dat de Hoge Raad gelastte, is Hunnik vorige maand alsnog vrijgesproken.

'Mijn man en ik slapen al vijf jaar niet meer naast elkaar omdat mijn dromen hem 's nachts wakker hielden. Ik schreeuwde dingen als: 'Laat me los! Doe nu die deur open!' Of: 'Maak los die handboeien!'

Regelmatig droom ik dat ik in de Bijlmerbajes zit en het licht wil aandoen in mijn cel, maar ik kan het knopje niet vinden. Of ik kan er niet bij. Thuis heb ik vlak naast mijn bed een lampje, als ik mijn vinger uitstrek gaat het licht aan en word ik wakker. Vaak ben ik drijfnat van het zweet. Oké, denk ik dan, rustig, rustig. Beetje water drinken, kalmerende pillen, hartslag onder controle, boek erbij, even lezen en dan weer terug die slaap in. Maar de nachtmerries blijven komen, die horen bij het verwerkingsproces.

Ik houd mezelf voor: glij niet weg in een depressieve toestand, want dan ben je jezelf helemaal kwijt. Neem ook niet een martelaarsrol aan. Als het een bende is in je leven, begin dan met opruimen. Doe dat zoals je je kamer ontdoet van teringzooi: maak een hoek vrij en ga van daaruit alles uitzoeken, opstapelen en weggooien. Zet de ellende van je af en ga met de billen bloot. Want wat mij is overkomen kan ook een ander gebeuren: je bent niet schuldig, maar wel veroordeeld.

Mijn naam zal altijd verbonden blijven aan de moord op Bart van der Laar. Ik heb onder druk een valse bekentenis afgelegd, en op grond daarvan ben ik veroordeeld. Ik heb er spijt van dat ik niet direct de volgende dag mijn verklaring heb ingetrokken. Tegelijk realiseer ik me dat het verhoor dan van voren af aan was begonnen want de moord moest en zou opgelost worden. Ook al heeft de rechtbank mij nu, na 32 jaar, eerherstel gegeven, de zaak wegpoetsen lukt niet meer, die draag ik 24 uur per etmaal met me mee.

Ik droom heel vaak dat ik opnieuw word veroordeeld. Met handboeien om word ik afgevoerd naar het paardenhok, onder het Paleis van Justitie, waar vroeger de paarden van de bereden politie stonden. Keurig in pak sta ik met allerlei andere veroordeelden een sigaret te roken. Na uren brengt een busje me terug naar de Bijlmerbajes.

Nu ik ben vrijgesproken kunnen onze kinderen met opgeheven hoofd over straat: hun vader is geen moordenaar. Ik ben mijn man dankbaar voor zijn liefde en zorg. Je hebt mensen nodig die in je geloven.

Om een groot deel van mijn leven te compenseren onderhandel ik met justitie over een schadevergoeding. En verder: hoe ga ik me invoegen in de maatschappij, wil ik dat wel? Misschien maak ik een gedichtenalbumpje. Mijn hoofd is zo vol. Ik ben een ouwehoer, maar op papier wil ik in een paar regels tot de kern komen."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden