Review

Marsha wil erop los leven en zekerheid voor later

Geestverruimende pilletjes dragen vrolijke namen als Duifjes, Playboytjes, Visjes, Hartjes, Tonnetjes, Dolfijntjes en Gorbatsjovjes. Met sex, drugs en drum'n bass lijkt het leven één grote, feestelijke trip. Maar als de roes is uitgewerkt volgt de kater. En wat dan?

'Kater' is een verrassend goed geschreven stuk van twee piepjonge auteurs. De 18-jarige Ernest van der Kwast en de 20-jarige Jorg Schellekens schreven een ritmisch klinkende tekst met spitse, geestige en intelligente dialogen. Over een groep jongeren die het leven zien als één groot feest van pillen, sex en muziekstijlen als Acid, D-Shake en Westbam. De Flower Power van de jaren '90, maar dan met een meer cynische blik op het leven.

De twee auteurs werkten op het Rotterdams Erasmiaans Gymnasium bijna hun gehele schoolijd samen met regisseur Jules Terlingen. Terwijl andere leerlingen acteerden in de stukken die de bevlogen regisseur op de school uitbracht, legden Jorg en Ernest zich samen met Terlingen op het schrijven toe. De twee hebben inmiddels een fors repertoire op hun naam staan en voor eerdere stukken wonnen ze een tweetal prijzen, waaronder de eenakter-prijs van jeugdtheater Hofplein. Ernest: ,,Na 'Gehoord, Gezien & Meegemaakt' kregen we van het Ro theater een vrije opdracht. Jorg heeft het idee voor 'Kater' verzonnen.''

Jorg: ,,Het gaat over de kater na sex, drugs en de roes van drum'n 'bass. Ik ben zelf een onwijze muziekfan en dat zie je in het stuk. En ik deed het idee ook op door films als 'Trainspotting' en 'Pulp Fiction'. Die vond ik cool, net als Jules.''

Lijkt het stuk op hun leven? Ernest: ,,Ja, als je in de disco bent, met lekkere muziek en mooie vrouwen. Dan denk je: 'Wat wil ik nog meer?'. Maar dit is wel iets te ver doorgevoerd. Hier wordt veel te veel geslikt. Daar hebben wij helemaal geen tijd voor. De meeste personages hebben een uitkering en daar teren ze op. Sommigen hebben wel een doel, maar ze doen niets om dat na te streven.'' In het stuk leven ze er op los, alleen de jonge student Mark zet zich tegen de hedonistische levensstijl af. Hij probeert zijn vriendin Marsha los te weken uit haar 'foute' vriendenkring om samen een leven op te bouwen en zegt in het stuk: ,,Iedereen staat te springen om mensen zoals wij. Jong. Intelligent. Ondernemend. Dynamisch. Hoog opgeleid.'' Maar zover komt het niet, uiteindelijk laat Marsha het leven na een dosis foute pillen. Jorg: ,,Marsha wil er op los leven én zekerheid voor later. Daar komt ze niet uit, ze kan die vertwijfeling niet aan. Misschien wil ze wel dood.''

Terlingen: ,,Ze hebben in het stuk geen idee van waar het leven over gaat. Enige reflectie is niet waar te nemen, maar juist door de onbevangenheid van de personages is het een ontroerend stuk. Het brengt meer teweeg, dan het zien van wat er feitelijk aan de hand is. En het geeft absoluut een tijdsbeeld.''

Terlingen: ,,Veel andere jongerentheatergroepen werken op basis van improvisaties en eigen ervaringen. Ik kan niet zoveel met improvisaties, ik houd van een strakke vorm. Wij gaan altijd uit van een tekst.'' Ernest: ,,Als kritiek horen we wel eens dat het te intellectualistisch is. Dat horen we trouwens niet van jongeren, alleen van docenten of ouders.'' In het Ro theater staat op het toneel een enorme graffity-wand. Over de enscenering van hun stuk zijn Ernest en Jorg tevreden: ,,Het is lekker snel en je kunt er nog steeds om lachen.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden