Marokko gaf me een veilig gevoel

Lieve Tascha,

Wat was het heerlijk om samen een paar dagen in Marrakesh te zijn. Ik vond het een aparte ervaring om de kerstdagen door te brengen tussen de ezelwagens, langs je heen razende scooters, souvenirverkopers en slangenbezweerders op het Jemaa-al-Fna plein. Helemaal niet erg om even verschoond te zijn van de familiebezoeken, diners met gevulde kalkoen en de kerstliedjes op Sky Radio. In je brief van vorige week stelde je de vraag waarom ik me in Marokko zo op mijn gemak voelde, ondanks de hangjongeren voor de deur van onze riad, vrouwen in boerka en salafisten die ons tapijten en theepotjes probeerden aan te smeren (mama vond het theestelletje trouwens heel mooi!).

Je vindt het kennelijk hypocriet van me dat ik me druk maak over de islamisering van Amsterdam-West terwijl ik me in Marokko moeiteloos aan de plaatselijke zeden en gewoonten aanpas. Mij lijkt dat helemaal niet zo vreemd. Om in termen van immigratiedeskundigen te spreken: er is verschil tussen het land van afkomst en het land van aankomst.

Ik hoor bij de mensen die er nooit iets tegen hebben gehad dat Marokkanen zich in Nederland vestigden en ook hun gezin lieten overkomen. Ik juich het toe dat de tweede en derde generatie het hier zo ver mogelijk probeert te brengen. Wat mij betreft kunnen we niet genoeg Ahmed Aboutalebs en Khadija Aribs hebben. Mijn bezwaren beginnen pas als migranten en migrantenkinderen hun normen en waarden aan de oorspronkelijke meerderheid proberen op te leggen. Als Nederlandse meisjes 's avonds niet meer over straat durven omdat ze voor 'kankerhoer' worden uitgemaakt. Of als in de Schilderswijk 'Dood aan de Joden' wordt geroepen - zoals in de zomer van 2014 gebeurde. Dan gaan al mijn haren overeind staan: als wij naar Australië zouden emigreren, gaan we toch ook niet klagen dat er te veel kangoeroes zijn?

Marokko gaf me overigens inderdaad een veilig gevoel. Het was goed om een keer met eigen ogen te zien hoe pluriform dat land is - van de gesluierde vrouwen die hun spulletjes te koop aanboden bij de uitgang van het El-Badipaleis tot de mondaine paartjes in de bistro's van de Ville Nouvelle. Op zo'n moment dringt het pas goed tot je door hoe misplaatst het is dat Wilders alle Marokkanen over één kam scheert. En het vertederde me hoeveel moeite de autoriteiten zich getroosten om gebouwen als de oude joodse synagoge in de Mellah te bewaken en te beschermen.

Koning Mohammed VI zal vast akelige trekjes vertonen maar je kunt hem er met geen mogelijkheid van beschuldigen dat hij niets tegen terrorisme en antisemitisme onderneemt. Het ligt zo veel ingewikkelder dan de meeste mensen hier denken. Het meest was ik onder de indruk van de vele Marokkaanse Nederlanders die onze vakantiefoto's op Facebook liketen. Alsof ze wilden zeggen: fijn dat er mensen zijn die Marokko en ons niet afzeiken.

Kun je nagaan hoe ze zich met de rug tegen de muur voelen staan. Hoe kunnen we dat volgens jou doorbreken?

Liefs van

Vader Max en dochter Natascha van Weezel schrijven elkaar wekelijks over wat hen bezighoudt

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden