Marks & Spencer op het tankstation

Jeroen Thijssen is culinair journalist en schrijver. mail@jeroenthijssen.nl

Natuurlijk weet ik al lang dat Marks & Spencer terug is in het land. Al die tijd durfde ik er niet naar binnen in leren jas en afgetrapte wandelschoenen. Dan meldt deze krant dat Marks zijn voedsel ook verkoopt via tankstations van BP - British Petroleum, waar anders?

Tankstations, daar kijkt niemand op van een stoer geklede verschijning. Een uitgelezen kans om te bepalen of dat Engelse eten wel geschikt is voor ons, fijnproevers in de lage landen. Een paar beroemde dingen kunnen er altijd bij. Steak & kidney pie, bijvoorbeeld, en potted shrimps.

Een van de verkopende tankstations zit bij Harmelen, aan de A12. Bij het betreden van de uitspanning valt mijn oog op twee enorme, futuristische vitrines, meer dan manshoog, gevuld met doosjes, pakjes en zakjes. Een kopse kant staat vol met de sandwiches die ik me nog kan herinneren van bezoeken aan de eilanden van de Britten. Getweeën verpakt in driehoekige dozen, met een venstertje waar doorheen de sandwich je toelacht. De planken waarop ze liggen zijn van chique zwart. Dit is geen broodjescounter, dit is een delicatessen-keet.

Maar hebben ze steak & kidney pie?

Het is een hele speurtocht. Wat Marks & Spencer als Engels eten beschouwen, draagt zware stempels van het vroegere wereldrijk, en van de smaak van de consument. Dat loopt van tikka massala, het Indiase kipgerecht, via afbakpizza's naar Engelse kaas. Engelse kaas? Is dat zoiets als Duitse humor? Toch gaat er een stukje White Cheshire mee, want je kunt niet oordelen zonder te proeven. De kaas krijgt gezelschap van een steak & ale pie; niet precies wat ik zocht, maar met bier, dat kan ook niet stuk. Verder neem ik Cumberlandworstjes mee, schattige rolronde vingertjes in een prachtige verpakking. Want dat moet gezegd: de buitenkant oogt geweldig.

Uiteindelijk zitten er in het winkelmandje een bakje taramosalade, pasta-salade, een pastrami-sandwich en voorgebakken bacon. Soms zijn de dagen gelukkig, op een tankstation.

De streaky bacon is gerookt, gezouten en knapperig gebakken, niet vet en wel heerlijk. Dat is een goed begin. De kaas, daarentegen, valt tegen; het is een soort zure, harde feta van koeienmelk. Die mag aan de andere kant van de Noordzee blijven.

De pastrami sandwich is dik belegd, onder andere met cheddar. Ach, het is kaas; het plakje draagt zijn zout bij. Verder zijn mosterd en plakjes augurk te onderkennen. Moeilijker te identificeren zijn de sliertjes groente die overal opduiken? Witte kool? Zuurkool? De pastrami is lekker, een beetje zoetig maar wel goed.

Maar ja, dat brood. Zoals op eerder bezoek aan het eiland der Britten al bleek: zo'n sandwich moet je niet in de koelkast bewaren. Dan verwordt brood tot zeem.

Dan de pastasalade, met kip. Het grootste probleem bij het maken van zo'n salade is het deeg beetgaar houden. Pasta koken is pasta vocht laten opnemen. Eenmaal in de dressing gaat de pasta daar gewoon mee door. Het is Marks gelukt om het smakelijk te houden tussen de penne, en de kip sappig.

De Cumberlandworstjes, roem van het noorden, zijn lekker maar die rare, Engelse gewoonte om paneermeel in de verse worst te stoppen zal ik nooit begrijpen. Het geeft de worst toch een zekere zompigheid.

Gelukkig maakt de steak & ale pie alles goed. Dit is het Engelse eten dat op het platteland wordt gemaakt door oude omaatjes die King George nog hebben meegemaakt: een knapperige korst verbergt een smeuïge, smakelijke inhoud. De potted shrimps ontbreken jammerlijk in het assortiment.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden