Marko Klok en Edwin Benne zijn niet zielig

AMSTELVEEN - Hoe zielig is een volleybalinternational die na een jarenlang verblijf in het buitenland terugkeert naar de Nederlandse eredivisie? Vraag het Edwin Benne en Marko Klok en ze lachen je in je gezicht uit. Na enkele jaren Frankrijk en Italië hebben beide spelers het bij de Amstelveense club AMVJ geweldig naar hun zin.

NICOLIEN VAN DOORN

Grootspraak? In de ogen van buitenstaanders zeer zeker. Er is toch zeker niemand, die een carrière in goed betalende buitenlanden vrijwillig verruilt voor een binnenland, waar een eredivisiespeler het al heel geweldig vindt als hij vijftien uur per week traint?

Een professionele volleyballer kijkt echter verder dan de neuzen van buitenstaanders lang zijn. “Sommige mensen denken dat ik terug ben gegaan naar af”, zegt Klok. “Die manier van denken is niet alleen een onderwaardering van het competitieniveau in Nederland, hij is ook nog onjuist. De Italiaanse competitie is weliswaar de sterkste van de wereld, maar dat is alleen maar te danken aan de buitenlanders die erin meespelen. Veel Nederlandse eredivisiespelers zijn beter zijn dan menige Italiaan.”

Nu er in de Italiaanse A2, waarin de 26-jarige international twee jaar meedraaide, nog maar één buitenlander aan elk team mag worden toegevoegd, is het sportieve niveau zodanig gezakt dat het voor Klok niet langer vanzelfsprekend was er te blijven. De aanbiedingen die hij kreeg, wees hij af. Omdat de nadelen van het spelen in Italiaanse loondienst niet langer opwogen tegen de voordelen. “In Nederland krijg ik een goed salaris, in Italië moest ik altijd maar afwachten hoeveel geld er op mijn rekening werd gestort. De contracten die je daar tekent zien er fantastisch uit, maar je weet nooit of die ook worden nageleefd. Van enig beleid is nu eenmaal geen sprake. Verder zit ik hier in mijn eigen cultuur, terwijl ik me daar steeds moest aanpassen.”

Klok legde aanbiedingen van topclubs als Dynamo en Zevenhuizen naast zich neer en tekende bij AMVJ, dat het afgelopen voorjaar ternauwernood aan degradatie wist te ontkomen. Het was een welbewuste keus: “Ik wilde òf topsport bedrijven, òf bij een club werken die gericht is op het bedrijven van topsport.” Dat laatste vond hij bij AMVJ.

De Amstelveense club, waar de trainingen vóór een wedstrijd de laatste jaren minder belangrijk waren dan de pilsjes erna, is opgeleefd sinds een nieuwe hoofdsponsor zich bereid verklaarde er de komende vijf jaar 1 750 000 gulden in te stoppen. De plaatsen van de vijf spelers die vertrokken, werden ingenomen door Klok en Benne, Martinus-spelers Ranferd Ogenia en Argenis van Putten en de Litouwer Vitali Raschenite. Voor het eerst in lange tijd spatten in het Delta Lloyd Sportcentrum de stukken weer van de trainingen af.

Harry de Haas, al sinds jaar en dag manager bij AMVJ, kan zijn lol niet op: “Ik weet niet wat me overkomt, het enthousiasme van deze ploeg is ongekend! Met de ervaring die Benne en Klok hebben meegebracht, dwingen ze automatisch respect af bij de andere jongens. Die doen precies wat zij zeggen. Je kunt deze ploeg op de gekste tijden oproepen om te trainen en dan komen ze nog ook.” Met zo'n ploeg, dacht de gedreven manager, moet de landstitel binnen twee jaar haalbaar zijn.

Van dat laatste is De Haas inmiddels niet meer zo zeker, nu Edwin Benne heeft aangekondigd dat hij de club gaat verlaten. De 29-jarige libero verhuist over anderhalve week naar Osaka. Op het moment dat hij een eenjarig contract tekende met de Japanse bedrijfsclub Nippon Steel Company, ging een lang gekoesterde wens in vervulling. “Met het Nederlands team heb ik zes keer in Japan gespeeld en telkens vond ik het weer even fantastisch”, zegt Benne. “Ik wilde er zelfs zo graag spelen, dat ik vorig jaar contact heb opgenomen met Arie Selinger en hem heb gevraagd of hij niet ergens een plekje voor me wist. Dat feest ging helaas niet door, omdat er toen nog geen buitenlandse volleyballers in Japan werden toegelaten.”

Toen de clubs onlangs toestemming kregen om twee buitenlanders in hun team op te nemen, rinkelde in huize Benne de telefoon: “Heb je zin om naar Osaka te komen?” De libero bedacht zich geen moment. “Ik ga er goed verdienen”, zegt hij, “maar voor minder had ik het ook gedaan. Japan is een prachtig land, de competitie staat er op een hoog niveau en de voorzieningen zijn ongekend. De vloeren in de hallen zijn goed, de televisie zendt alles uit en de zalen zitten stampvol toeschouwers.” Daar komt nog bij dat de 2.08 meter lange Benne in Japan waanzinnig populair is. Nog steeds ontvangt hij fanmail van schoolmeisjes, die hem jaren geleden ooit eens hebben zien spelen.

Benne hoopt dat er in Japan een eind zal komen aan de neergaande spiraal, waarin hij zich nu al twee jaar bevindt. Na een teleurstellend jaar op Sicilië scheurde hij vorig jaar tijdens het EK een knieband. Het was nog een geluk bij een ongeluk, dat hij vlak daarvoor een contract had getekend bij de Parijse club PUC. De Fransen hebben weinig plezier aan hem beleefd: in februari speelde Benne zijn eerste en tevens laatste wedstrijd. Daar kwam nog bij, dat hij vanwege zijn knieblessure ook niet meer voor het nationale team werd geselecteerd.

Bij AMVJ traint Benne weer voluit. “Die knie kan beter, maar echt veel last heb ik er niet van. Dat ik nog niet op mijn maximale niveau speel, heeft meer te maken met het feit dat ik het afgelopen jaar weinig heb gespeeld.” Dat de eerste competitiewedstrijd - vorige week tegen Dynamo - verloren ging, had echter een andere oorzaak. “Ik had kort tevoren een tweede kind gekregen en had daarom weinig geslapen”, verontschuldigt Benne zich voor die - volgens hem onnodige - nederlaag.

Afgelopen zaterdagavond zagen vijftig toeschouwers hoe AMVJ met speels gemak won van debutant VVC (15-5, 15-8, 15-13). Nog steeds was Benne niet helemaal de vanouds bekende Dutch Powerhouse, zoals buitenlandse concurrenten hem vol ontzag noemen. Maar ach, dat komt wel weer. Bondscoach Joop Alberda mag hem dan niet goed genoeg achten voor de nationale selectie, in het buitenland denken ze daar blijkbaar anders over. Vorige week kreeg hij nog een telefoontje uit Italië. Of hij in de A1 voor Bari wilde uitkomen. Nee dank je, had hij gezegd, volgende week vertrek ik naar Japan. “Maar het was prettig om te horen dat ze me wilden hebben”, grinnikt Benne. “En het allerleukste was nog wel, dat ik botweg kon weigeren omdat ik ergens anders iets veel beters heb.”

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden