Mario Been komt weer thuis

Komende zomer, na zes jaar Excelsior, keert Mario Been terug bij Feyenoord. ,,Ik moet voorzichtig zijn, wil niemand van die fantastische mensen hier op Woudestein pijn doen. Maar assistent-trainer bij Feyenoord, da's natuurlijk een hele vooruitgang. Dat is thuiskomen. Ik heb er van mijn zevende tot mijn 24e gevoetbald, had er eigenlijk nooit weg mogen gaan.''

Zoon van Zuid. ,,Ik heb rood-wit bloed door de aderen gieren. Toen Leo Beenhakker mij vroeg terug te komen, had ik precies drie-punt-negen-seconden nodig om 'ja' te zeggen. Ik verslikte me namelijk eerst nog.''

Volgend seizoen is hij met John Metgod assistent bij de aanstaande landskampioen. Het gaat snel met de trainerscarrière van de voormalige publiekslieveling in De Kuip. In het seizoen 1995-'96 - zijn derde bij Excelsior - werd hij afgekeurd wegens een knieblessure. ,,Misschien had ik nog wel verder gekund. Maar tegenwoordig is het voetbal: lopen, lopen, lopen. En daar ben ik nooit de allerbeste in geweest.''

Dertien jaar profvoetbal voerde hem van Feyenoord langs Pisa, Roda, Heerenveen, Wacker Innsbruck naar Excelsior. Afgekeurd, en dan? ,,Wat kan je, wat wil je. Financieel was ik echt nog niet binnen, maar er was wat reserve: ik hoefde niet gelijk de sigarenzaak in. Ik kon beginnen bij vriendjes, in een juwelierszaak, of wat anders. Maar ik wilde niet alleen geld verdienen, ik wilde iets doen wat ik leuk vind. En dat is toch vooral voetbal, m'n lust en m'n leven.''

Been kreeg een plaats in de trainersstaf bij Excelsior, de satellietclub van Feyenoord. Hij is assistent bij het eerste (onder Adrie Koster), traint het tweede, de jeugd, maar ook de amateurtak.

,,Werken met de jeugd gaat vanzelf, die zijn zo heerlijk leergierig. Met de profs is het vooral doseren en plezier maken, want voetbal moet je toch vooral nooit als werk gaan zien. En met de amateurs moest je er rekening mee houden dat die jongens de hele dag op de steigers of in de vrachtwagen hadden gezeten.''

Werkweken van zeventig uur. ,,Ik ben er compleet door geworden. En het plezier is gebleven. Ik zal nooit chagrijnig kijken als we gaan trainen en het zeikt van de regen. Voetbal is mijn hobby. Ik ben een liefhebber, altijd geweest. Ik was misschien geen trainingsbeest, maar wel een voetbalverslaafde. Ik doe nog steeds heel veel potjes mee. Alleen als ik in de mandekking moet staan, krijg ik plotseling last van mijn knie.''

In 1984 werd hij uitgeroepen tot grootste talent, vóór Gullit, Vanenburg en Van Basten. ,,Die zijn me toch stiekem voorbijgegaan, hè'', grapt de eenmalig international. ,,Iedereen voorspelde me een lange interlandcarrière. Dat is er niet van gekomen. Die ene in Oostenrijk, onder Michels, verloren we met 1-0. Door een eigen doelpunt van Valke . . . Nee, een succes was dat niet.''

,,Steeds maar weer wordt me gevraagd waar het fout is gegaan. Maar voor mijn gevoel is er niets fout gegaan. Echt niet. Het is pas echt fout gegaan met Robbie de Wit, die minstens net zoveel talent had maar een hersenbloeding kreeg. Of met Marcel Peeper, wiens been in zijn eerste interland aan diggelen werd geschopt en die straks weg moet bij FC Groningen. Dat is pas echt verschrikkelijk.''

Denk positief. En lach zoveel mogelijk. Het zijn de lijfspreuken van Mario Been. ,,Ik heb jarenlang bij de mooiste club van Nederland gevoetbald. Ik speelde drie jaar lang in de Serie A, en niet alleen omdat ik blonde haren en van die mooie blauwe ogen heb. En ik heb nog één interland mogen spelen. Da's mooi toch?''

,,Ik heb dat imago van Pietje Bell, van lachebekje. Maar als ik op het veld niet serieus zou zijn geweest, had ik dit allemaal nooit bereikt. Ik hield nu eenmaal van een geintje en daarom werd ik veel gevraagd voor bepaade tv-programma's. Ik ben nu wat ouder, voorzichtiger, wil niemand meer beschadigen. Ik ben in het verleden te vaak lollig ten koste van mensen geweest. Als ik het terugzie of -lees, denk ik wel eens: 'Mario, je was best wel een engerd'. Ik ben iets veranderd, al zal ik altijd blijven lachen.''

Hij zegt geen spijt te hebben van zijn keuzes. ,,Ik heb een financiële topaanbieding van Sheffield Wednesday laten lopen omdat m'n hond anders heel lang in quarantaine zou moeten. Bij Wacker Innsbruck was het enige hoogtepunt dat ik op een berg woonde. Ik ben er uiteindelijk weggegaan omdat ik mijn kind bijna zag doodgaan van de heimwee. Maar spijt heb ik nergens van. Het had alleen allemaal anders kunnen lopen. Van Basten koos voor AC Milan, ik voor Pisa. . .''

Het komt allemaal weer goed. Dankzij Leo Beenhakker, ooit zijn jeugdtrainer bij Feyenoord. ,,Maar de komende maanden is Excelsior nog het belangrijkste. We staan nu derde, maar we zijn de best voetballende ploeg van de eerste divisie. Er lopen hier jongens die we later bij Feyenoord zullen terugzien. Zeker weten. Ferry de Haan maakte begin dit seizoen als eerste de overstap en die geniet zich suf in De Kuip. Als ik hem was zou ik er 's nachts ook blijven slapen. Om geen seconde te hoeven missen.''

Zo zal hij het zelf straks doen. ,,Ik word assistent, maar ga natuurlijk ook heel veel tegenstanders scouten, wedstrijden bekijken. Het zal druk zat worden. Maar ik heb met Henk van Stee, hoofd opleidingen van Varkenoord, afgesproken dat ik, als ik een middagje vrij ben, bij hem rond kom lopen. Feyenoord heeft een staf die van wanten weet. Er staat nu een heel goed eerste elftal, dus er is nu tijd om goede opvolgers op te leiden.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden