Marie-Helène Bellavance, onthoud die naam

Belinda van de Graaf

Palliatieve zorg. Niet direct een sprankelend onderwerp voor een speelfilm, zou je denken. Maar de Canadese regisseuse Sophie Deraspe bewijst met haar tweede speelfilm ’Les Signes Vitaux’, genomineerd voor een Rotterdamse Tiger Award, het tegendeel.

Deraspe viel enkele jaar geleden op met een biopic rond een Canadese kunstenaar, ’Rechercher Victor Pellerin’, waarin ze feit en fictie al op bijzondere wijze verbond. In haar tweede film ’Les Signes Vitaux’ (Vital Signs) die vorig jaar een prijs voor beste nieuwe Canadese speelfilm won, gaan we met een jonge vrijwilligster een tehuis binnen in winters Montreal waar hulp wordt verleend in de laatste levensfase. Vragen over leven en dood, jeugd en ouderdom, lichaam en geest, schoonheid en verval, komen langzaam boven borrelen.

Deraspe toont op gevoelige en gracieuze wijze mensen aan ’t eind van hun leven. Ondertussen laat ze ons als in een subtiele psychologische thriller gissen naar de beweegredenen van de jonge vrouw, die verstrikt lijkt te raken in een obsessie, en die zich steeds minder bekommert om haar eigen leven. Als er op het Filmfestival van Rotterdam een prijs voor een acteur/actrice bestond, zou die zo naar Marie-Helène Bellavance mogen, geen actrice maar een verbazingwekkende amateur.

’Les Signes Vitaux’ roept zijdelings herinneringen op aan het prachtige ’Away Fom Her’ van Canadese collega Sarah Polley, die film waarin Julie Christie met Alzheimer kampte, en in een tehuis werd opgenomen. Deraspe toont eenzelfde soort zorgvuldige enscenering en aandacht voor detail, stevig verankerd in het Canadese winterland, en opgebouwd rond een raadsel, én een onderwerp dat op het eerste gezicht weinig swingend lijkt. Je zou bijna denken dat er iets broedt onder Canadese filmmaaksters.

Een tweede opwindende kandidaat voor een van de Tiger Awards, die aanstaande vrijdag worden uitgereikt, is ’Alamar’. De tweede film van de jonge Mexicaan Pedro Gonzalez-Rubio speelt evenals ’Les Signes Vitaux’ op verbluffende wijze met feit en fictie, met documentaire en speelfilm. We zijn aan de Mexicaanse kust, in de zon, en varen met een vader en een zoon naar een eiland, een koraalrif, om de schepping opnieuw in volle glorie te ervaren.

Hier omarmen we niet de dood, maar het leven. We gaan vissen en ravotten, en barracudas bakken. We slapen in een huis op zee, gebouwd op palen. En we hangen in een hangmat. Tot de zoon weg moet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden