Marianna Rácz 'Ik wilde maar één ding: zelf op het podium staan'

"Sinds mijn vierde speel ik viool en fluit. Op mijn achtste won ik mijn eerste concours, op mijn tiende studeerde ik zes à zeven uur per dag. Dat wilde ik zelf, ik vond het leuk. Maar het ging ook echt om presteren. Een sociaal leven had ik niet: geen vrienden, niet uitgaan. Ik werd zenuwachtig als ik niet genoeg studeerde.

Mijn moeder was fluitiste in een orkest, ik had een sterke band met haar en ging als klein kind al mee naar haar concerten. Ik zag dat en wilde maar één ding: zelf op het podium staan. In de pauze klom ik op het podium en ging daar staan, in het licht, mijn ogen gesloten, en droomde ervan te kunnen spelen voor publiek.

Ik voelde dat de muziek iets met mij deed wat ik wilde delen met anderen. Dat was zo sterk dat ik, toen ik zelf ging optreden en meedeed aan concoursen, nooit zenuwachtig was.

Ik had veel mogelijkheden, ik ging naar Londen en München om te studeren en kreeg later een contract met een management in de Verenigde Staten. Mijn droom was niet om lid te zijn van een orkest, maar om solist te worden. Ik kwam naar Nederland om verder te studeren. Een heerlijk land met veel cultuur, maar met een verschrikkelijk klimaat. Ik wilde naar een ander land, maar toen leerde ik mijn man kennen. Hij is pianist, we gaven samen concerten. Dus ik bleef. En werd zwanger.

Toen ik Liza kreeg veranderde alles. Ik had veel minder tijd. Daarvoor reisde ik veel, maar nu dacht ik: als ik steeds wegga, waarom heb ik dan een kind? Ik wilde opeens een vaste baan. Ik was aangenomen bij de Academie van het Concertgebouworkest, waar je onder begeleiding een jaar met het orkest mag meespelen. Ik heb daarna nog zeven jaar lang meegespeeld, maar kreeg geen vaste aanstelling. Er overkwam mij iets op de audities wat ik daarvoor nooit had: ik kreeg podiumangst, ik werd zenuwachtig. Het gevoel: hier is Marianna en dit is wat ik kan, dat was weg. Ik denk omdat ik ineens andere motieven had om muziek te maken: ik zocht een baan, zekerheid.

Ik heb het meerdere malen geprobeerd. Het is niet gelukt. Dat is moeilijk: hier vijf minuten fietsen vandaan speelt het beste orkest van de wereld. En ik ben er niet bij.

Ik doe nu een opleiding voor integratieve psychotherapie. Mijn andere passie. Ik wil onder meer musici met podiumangst helpen. En ik geef vioolles, dat is heerlijk. In Nederland komen kinderen veel te weinig met klassieke muziek in aanraking. Als ik ze iets laat horen van Bach of Mozart zeggen ze: 'O ja, dat is toch van Nokia?' Dat is nu mijn grootste droom: kinderen met muziek inspireren.

Ik dacht altijd dat ik dromen had, maar het waren doelen. Ik moet dit doen en dat doen en dán ben ik gelukkig. Dat is nu anders."

Marianna Rácz (34) is een Hongaarse violiste. Ze is getrouwd met pianist Jaap Kooi, ze hebben samen vier kinderen en wonen in Amsterdam.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden