Marc-André Hamelin

klassiek

*****

Jarenlang wisten in Nederland alleen doorgewinterde pianokenners het: in Canada zit een pianist, die het allermoeilijkste repertoire onovertroffen speelt: Marc-André Hamelin is zijn naam. Alleen via zijn cd-opnamen van de bijna onneembare pianovestingen van Alkan, Godowsky of Medtner was toen te horen met welke superioriteit Hamelin deze werken uit de hogeschool van de virtuositeit vertolkt.

Pas sinds enkele jaren speelt Hamelin in diverse grote Nederlandse pianoseries en regent het sterren. Inmiddels wil hij af van het imago van notenvreter en komt hij met totaal andere programma's. Bijvoorbeeld in het Muziekgebouw aan 't IJ, waar hij als 'artist is residence' dit seizoen drie concerten geeft. Vrijdag begon hij met klassieke werken van Mozart, Debussy en Schubert. Op 2 maart zal hij zich in eigentijds repertoire laten horen, waaronder eigen composities. 14 april treedt hij met het Asko/Schönberg op (o.a. Messiaen).

Het recital van vrijdag was een verrassing. Van een pianist met zo'n talent voor virtuositeit was niet direct te verwachten dat hij wars van iedere vorm van mooi- of dikdoenerij tot zulk diepgravend, lyrisch en de ziel beroerend pianospel zou kunnen komen als Hamelin deed in Schuberts Sonate in Bes, D 960. Dit 45 minuten durende werk vraagt om een vermogen de grote lijnen gestalte te gegeven. Niet alleen daarin slaagde Hamelin volledig: met zijn ongekend rijke toucher bracht hij in Schuberts heerlijke melodieën prachtige vocale en instrumentale kleuren aan. Opvallend was dat hij de lied-achtige thema's speelde met de dictie van een zanger, schitterend van timing. Niets liet de als een sfinx aan de vleugel gezeten pianist aan het toeval over.

Hamelin had het recital geopend met Mozarts Sonate in D, KV 576. Deel 1 speelde hij erg snel, maar met weinig dramatiek. Vooral het adagio boeide, doordat daarin zonder opsmuk Mozarts noten betekenis kregen. Als contrast volgde een werk uit 1988, 'Toward the center' van de Amerikaan Yehudi Wyner. Deze nogal vormloze fantasie begon indrukwekkend met veel tumult, om daarna met minder en minder noten diffuus te eindigen. Ondanks Hamelins pleidooi ervoor kon dit werk bij een eerste beluistering weinig boeien.

Hoeveel genialer Debussy voor de piano schreef, bleek in Hamelin superieure uitvoering van vier delen uit de 'Images'. Meteen klonk de Steinway totaal anders onder zijn vingers. Zelden waren Debussy's pianistische wonderen met zoveel raffinement, kleur en precisie te horen. Absoluut meesterschap!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden