De Serie

‘Mar de plástico’ is soapy, maar de moeite waard

Scène uit 'Mar de plástico'.

Een broeierig Spaans dorp, een koele inspecteur met een onvermoed trauma: ondanks alle soap-zijlijnen is de serie ‘Mar de plástico’ het uitzitten waard.

De zon schittert helder over de oceaan. De camera  zwenkt verder en het land komt in zicht. Uitgedroogd, trillend van de hitte, geel en bruin. Dit is het arme en weinig vruchtbare Zuid-Spaanse landschap. In lange witte banen ontstaat een nieuwe schittering. Wat ligt daar? De camera op de grond geeft antwoord: een zee van plastic beschermt de oase van dit gebied, de groentekwekerij van Juan Rueda. De tijdelijke kassen die hij bouwde van het ‘mar de plástico’ hebben hemzelf grote rijkdom gebracht en de mensen in Campoamargo – een fictief stadje – werkgelegenheid.

Imperium

Heeft Rueda zijn imperium wel op een eerlijke manier gebouwd? Dat is de vraag vanaf de eerste aflevering van de serie ‘Mar de plástico’, waarvan twee jaar geleden al de laatste aflevering in Spanje werd uitgezonden, maar die nu helemaal te zien is op Netflix. In de eerste van die 26 afleveringen wordt onder al dat plastic het lichaam van de burgemeestersdochter gevonden, een jonge vrouw die zich druk maakte om het milieu in de Spaanse stad, en dus om de praktijken van Rueda. De jonge vrouw had een relatie met de zoon van de plaatselijke caféhouder, maar ook goed contact met de illegale Afrikaan die zwoegt in de kassen van Rueda, als stukarbeider die moet concurreren met gastarbeiders uit andere landen. Oh ja, en dan zijn er even verderop ook nog de gitanes, de voormalig nomaden die dan wel gevestigd zijn in Spanje, maar er ook hun eigen normen en waarden op na houden.

Het dreigt allemaal te exploderen onder deze verstikkende zon. Maar geen nood, de dag na de moord begint net inspecteur Héctor Aguirre aan zijn nieuwe baan in Campoamargo. Hij heeft even uitgerust nadat hij het in Afghanistan opnam tegen de Taliban. Een man met sterke kaaklijnen die direct de plaatselijke hoofdcommissaris op zijn nummer zet en een moordbrigade formeert met gitane Lola en de plaatselijke allemansvriend Salva. Hij garandeert veiligheid aan wie bedreigd wordt, hij maakt in staccato zinnen duidelijk wat er moet gebeuren. 

De moordenaar zal nu wel snel gevonden worden, denken de kijkers, tot ze zien dat er nog 25 afleveringen te gaan zijn

Veel zijlijnen

Er zitten nogal wat zijlijnen in het verhaal waar flink met deuren geslagen zal worden, waar geroepen zal worden dat men elkaar nooit meer wil zien en waar men kort daarop weer samen tussen de lakens ligt. Dat is een fors bezwaar tegen deze serie: er zitten allerlei soap-achtige scènes in met lange betekenisvolle blikken. Het had allemaal makkelijk in de helft van de tijd gekund.

De vraag wie die allereerste moord heeft gepleegd (en waarschijnlijk ook de daarop volgende misdaden) zal pas beantwoord worden op het eind. En natuurlijk is grootgrondbezitter Rueda een schurk, maar wel een met heel sympathieke kanten. Dat maakt ‘Mar de plástico’ zeer de moeite waard.

In De Serie wordt iedere week een serie besproken die te zien is op tv, Netflix of ergens anders. Van ‘Mar de plástico’ zijn twee seizoenen van elk dertien afleveringen te zien op Netflix.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden