Klein Verslag

Man, vrouw, twee dochters. Ze staarden in hun telefoons.

Tegen de middag regende het flink. Het water kwam loodrecht naar beneden. Binnen zat het gezin bijeen. Man, vrouw, twee dochters. Ze staarden in hun telefoons. Het was even voor enen. Ze hadden buikpijn.

Eerder in de ochtend was de man nog de binnenstad ingegaan met de onalledaagse opdracht een vlaggestok aan te schaffen.Toen hij onderweg een kapperszaak passeerde besloot hij zijn haar te laten knippen. De kapperszaak had een soort receptiebalie. Er stond een dame achter. Ze droeg net als haar collega’s verderop in de zaak zwarte bedrijfskleding.

De ruimte was smal en lang. De rechterwand bestond uit spiegel. Op de stoelen ervoor zag de man louter vrouwen, velen met aluminium in hun haar. Niettemin was er ook voor hem plaats. De dame van de receptie vroeg of hij behandeld wilde worden met een tondeuse of een schaar. Met een schaar, zei hij. Ze knikte bemoedigend, alsof hij een goede keus had gemaakt.

Paars haar

Ze bleek zelf de schaar ter hand te nemen, nadat ze de man een cape had omgehangen. Er volgde tijdens het knippen een haperend dialoogje dat geheel zonder betekenis was. De man zag in de spiegel dat de oudere dame naast hem zwijgend aan paars haar werd geholpen. De knipbeurt duurde nog geen kwartier. De tondeuse was ook nog in actie gekomen, zonder dat de man er bezwaar tegen maakte. Hij rekende 22,95 af. De dame vroeg of hij in de computer wilde. Hij bedankte.

Bij Blokker vond hij zijn vlaggestok. Hij dacht: wat goed dat er nog winkels als Blokker zijn. De stok moest uit het magazijn komen. Hij was wit met een oranje dop waaraan een lusje zat. De stok kostte 4,99.De man was er blij mee. Hij verliet de winkel en zag zichzelf in de reflectie van de winkelruit.

De stok was langer dan hij. Een ridder en zijn lans, dacht hij. Hij fietste naar huis met zijn stok, het begon al zachtjes te regenen. Hij dacht dat iedereen in de stad wel aan hem kon zien dat hij thuis een kind had dat eindexamen had gedaan. Twee kinderen zelfs. Ze zaten naast elkaar op de bank en staarden in hun telefoons. De jongste verborg af en toe haar gezicht in haar wijde sweater.

IJsberen

Het regende hard; het was binnen schemerig. Om 13:00 uur riep de oudste: één uur! Nu liep de spanning verder op. Vroeg gebeld worden betekende slecht nieuws. Na vijftien minuten begon de man te ijsberen. Zakken is niet het einde van de wereld, zei hij om maar wat te zeggen. Voor mij wel, antwoordde de jongste; ze was het jaar daarvoor al eens gezakt.

De klok tikte. Nee hij tikte niet, hij tikt al lang niet meer.

Rond kwart voor twee was er telefoon voor de jongste. Vrijwel meteen brak op haar gezicht een lach door, de vrouw knielde bij haar neer, de man filmde. Ze bracht niet veel uit, maar er liepen tranen uit haar ogen. Van blijdschap. Ook haar zus kreeg een verlossend telefoontje. De zussen tuimelden over elkaar heen. De man en de vrouw omhelsden elkaar. Ze wisten nu dat een jarenlange missie was volbracht.  De man knoopte een vlag om de stok en twee schooltassen. Hij was geroerd en ook een beetje weemoedig.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Lees meer afleveringen van zijn Klein Verslag op trouw.nl/kleinverslag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden