Makker

Achter elke rouwadvertentie schuilt een verhaal. Mickelle Haest tekent de ervaringen op van een uitvaartverzorger.

Een jongen van vijftien doet de deur open. Onder zijn neus zit donshaar, op zijn wangen zitten jeugdpuistjes. Achter hem staat zijn zus van negentien. Hun vader is vanochtend gestorven.

Aan de keukentafel zit hun moeder. Ze ondersteunt haar hoofd met beide handen. Als ze me ziet, staat ze op. "Sorry, ik ben heel verdrietig, maar ook opgelucht."

Ze veegt tranen uit haar roodomrande ogen. "Hij heeft zo veel moeite gedaan om te blijven leven."

De dochter zet de waterkoker aan. Op het aanrecht staan potten vitaminepillen in een keurige rij.

"Hij was obsessief bezig met gezond eten. Soms kreeg hij het nauwelijks meer doorgeslikt, maar hij wilde goed blijven eten. Het was een kwelling hem tegen beter weten in te zien vechten."

De waterkoker pruttelt en hijgt.

"We zagen hem knokken, maar wisten dat hij al verloren had."

Ze buigen alle drie hun hoofd en staren naar het bekraste tafelblad.

"Toen hij nog kon leven, speelde hij in een dixielandband", zegt de vrouw.

Als de thee klaar is, bespreken we de uitvaart. "De band zal tijdens het afscheid spelen."

"Uit hoeveel man bestaat de band?"

"Ze zijn met z'n elven."

De kinderen kijken toe en draaien hun hoofd van moeder naar mij, afhankelijk van wie er aan het woord is. Ze zitten er verslagen bij.

"Wij zijn katholiek", zegt de vrouw. "Nou ja, we gaan niet meer naar de kerk, maar ik wil toch wel een katholiek aspect in de uitvaart. Dat vind ik ook belangrijk voor zijn ouders. Maar we hoeven niet naar de kerk."

"Ik zal vragen of de pastoor in de aula een kleine dienst kan doen."

Vier dagen later zet ik met de pastoor alles klaar in de aula. De kist staat er al. Op een tafel rangschikken we de spullen die de pastoor nodig heeft.

De mannen van de dixielandband komen binnen. Geëmotioneerd gaat de groep in een kring om de kist staan. "Makker wat doe je daar in die kist?" zegt een van de mannen. Hij geeft een klop op het blanke hout.

De band speelt, familie en vrienden houden toespraken.

De pastoor leidt de dienst. Een van de dragers steekt in opdracht van de pastoor alvast de wierook aan voor de absoute, het laatste eerbetoon aan de overledene.

De band begint aan het laatste nummer.

Rook doemt op. Mensen op de voorste rijen beginnen te hoesten.

De drager kijkt bezorgd naar de pastoor. De rook neemt toe. Bezoekers kijken naar een videoclip, maar de laatste klanken van de muziek verdwijnen in de mist.

"Zullen we hem nu bewieroken?" vraagt de pastoor die vrijwel onzichtbaar is.

"Lijkt me niet meer nodig", zegt iemand op de eerste rij. "De kist is al in rook opgegaan."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden