Maken milieuproblemen autoritair bestuur wenselijk?

Een windmolen van 200 meter hoog. Ik probeer het me voor te stellen. Twee keer zo hoog als de Domtoren. In de Verdieping stond er een getekend, met ernaast op dezelfde schaal een boom (15 meter) en een ouderwetse molen (24 meter). Vijftig van die knoeperds staan gepland in de Veenkoloniën. Je zal er maar een paar achter je huis hebben. Ik begrijp dat bewoners van bijvoorbeeld Stadskanaal daar niet blij mee zijn.

Nederland loopt meer en meer achter als het gaat om verduurzamen van energie. Prachtige plannen hadden we, met zonne-energie, windturbines, biomassa en nog meer, maar de cijfers laten keihard zien dat het vooral woorden zijn en maar weinig daden. We zijn onze voorsprong kwijt.

Volgens het nationaal Energieakkoord moet 14 procent van de energie van duurzame bronnen komen in 2020. Dat is al over drieënhalf jaar. In 2014 zaten we op 5,5 procent. We bungelen onderaan de lijst met Europese landen, samen met Malta en Luxemburg. Om het doel te halen moet er haast een wonder gebeuren.

Dat wonder is misschien wel de windturbine, want met zonne-energie alleen komen we er niet. Die turbines moeten dan wel in zee komen. Tegen windmolens op het land is veel protest. Niet onbegrijpelijk, zeker als het om die grote dingen gaat die met hun slagschaduw voor onrust zorgen.

Netbeheerder Tennett is met een groots plan gekomen om op de Doggersbank, middenin de Noordzee, een eiland te bouwen. Op dat eiland zouden 7000 windturbines moeten komen, van zeker 200 meter hoog, die aan zes landen energie kunnen leveren. Dat is dan nog niet voldoende om in de totale behoefte te voorzien, want daarvoor zijn wel 25000 turbines nodig, berekende onlangs een deskundige op de architectuurbiennale in Rotterdam, maar het is in ieder geval wat.

De Doggersbak is een natuurgebied van een paar duizend vierkante kilometer. Je voelt het al aankomen: natuurorganisaties zullen uit alle macht dit plan tegenhouden. En misschien lukt dat ook. Maar door die windturbines tegen te houden halen we de milieudoelstellingen natuurlijk nooit.

Wat ook niet helpt is het inconsequente beleid van jaren en jaren. Want terwijl het kabinet spreekt over de sluiting van kolencentrales, zijn er ook drie nieuwe geopend, die lekker veel CO2 uitstoten, omdat van opvang of opslag nog even niets is gekomen.

Als het hier ging als in China haalden we die energie doelstelling met gemak, zei mijn bereisde oom pas, toen we aan tafel vrijblijvend de wereldproblemen doornamen. China kent geen polder. China kent een autoritair bestuur. Maar als het over klimaatdoelstellingen gaat zou je dat ook best 'daadkrachtig' kunnen noemen. Geen gehakketak over die windturbines die niet bij een stad mogen, niet bij een dorp, niet bij een natuurgebied en niet in zee. Ze komen er gewoon, omdat ze net zo nodig zijn als de ouderwetse windmolens ooit waren. Het Chinese model dus, anders wordt het nooit iets met duurzame energie.

Wat vindt u: moet de overheid zonder tegenspraak bepalen waar de windparken moeten komen?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden