Majesteit! Majesteit! Kijk, een zode!

Zou de koningin deze krant lezen? Ik hoop het, want dan zou ze de foto zien die hierboven is geplaatst. U ziet een detail van het Máximapark in Leidsche Rijn, een detail dat de koningin mogelijkerwijs is ontgaan, hoewel ze erlangs fietste.

Dat ze het miste is zelfs zeer waarschijnlijk, want langs de route door het park stonden mensen naar haar te zwaaien, en de zwaaiers, weten we, moeten waargenomen worden, al was het maar om het schrijven van excuusbrieven te voorkomen.

Bovendien moest ze ook haar handen aan het stuur houden, het was een fiets met handremmen, dus moest er veel naar rechts en links gelachen worden naar alle 'Majesteit! Majesteit!'-roepers die hoopten op een knikje van erkenning.

Dit zag ze dus niet.

Een vers gelegde zode keurig in een bocht gesneden. De graszoden lagen in repen langs de hele route die ze aflegde, op weg naar de plaats waar ze de naam van het park onthulde en daarmee de officiële openingshandeling verrichtte.

Het was redelijk druk in het park, en allemaal waren ze voor haar gekomen. Ze zou een rondje gaan fietsen, van de uitspanning waar ze zou aankomen tot de plaats van de onthulling en weer naar de uitspanning. Dus vooraf bespraken we welke broek ze dragen zou. Een rode, voorspelde een fotograaf. Maar toen haar auto stipt op tijd arriveerde, droeg ze gewoon een mouwloos jurkje, tot net op de knie. Geen gewoon jurkje natuurlijk, want buiten haar droeg niemand zoiets onaards en satijnglanzends.

Al een kwartier lang stond de kleine Tim klaar om haar een ruiker te overhandigen. Het jongentje zag bleek, en staarde strak in de richting van het pad waarlangs de vorstin komen zou. Zijn knuisjes omklemden stevig de bloemen, als was hij bang ze op het laatste moment van pure zenuwen te laten vallen.

Toen ze was uitgestapt, liep de koningin direct op hem toe en bevrijdde hem van zijn loden last. Ze boog voorover, sprak hem toe met die innemende lach van haar en hij, lijkbleek nu, stamelde iets terug.

Het is een prachtig park, dat Máximapark, met een fraai paviljoen, dat Anafora heet, gebouwd vrij naar een schetsontwerp van Pierre Cuypers, een park ook met waterpartijen, bruggen, en een reusachtige pergola langs de rand; maar voor dat park was vandaag niemand gekomen.

Ze kwamen allemaal voor haar.

Voor haar waren al die zoden langs de kale randen van het fietspad gelegd, voor haar was al het gras gemaaid en de perken aangeharkt, voor haar ook zat een compleet orkest klaar.

Ze fietste haar rondje, haar zadel was iets te laag afgesteld, misschien om het opstappen in een jurk te vergemakkelijken. Tijdens haar rondje renden publiek en pers heen en weer tussen het paviljoen en de plaats van onthulling.

Wat ze onthulde was een parkbank. In de ijzeren rugleuning was het woord 'Máximapark' uitgespaard. Toen pas zag ik dat ze te scheutig waren geweest met de zoden.

De parkbank, midden in dit paradijs van groen, stond op een tapijt van kunstgras.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden