Mail ons uw ervaringen

Wie is er niet allemaal gestrand door de aswolk? Een Doetinchemse schoolklas, zandkunstenaars op weg naar het Zandsculpturenfestival, Danny Koevermans, wielrenners, John Cleese (die vervolgens een taxi nam van Oslo naar Brussel en er 3800 euro voor betaalde) en ook een aantal stoffelijke overschotten op Schiphol, die elders de eeuwigheid verwachten.

De Telegraaf riep lezers op om strandingservaringen te mailen, ’liefst met foto: balend op een luchthaven of juist met een extra cocktail langs de rand van een tropisch zwembad’.

Dat zal fijne kopij opleveren.

Er is iets met vliegen: alsof het eigenlijk al sinds Icarus geen erg urgent transportmiddel is, of een transportmiddel waar we heel goed zonder zouden kunnen, nog steeds een luxe misschien – zoals vroeger, maar dan een luxe die iedereen zich inmiddels kan permitteren.

Als ik om me heen kijk bij de eigen beroepsgroep, dan zie ik dat de NOS-correspondenten na hun jaarlijkse correspondentendagen niet meer terug kunnen, dat columnist Arnon Grunberg vastzit in New York, en daardoor in Nederland lezingen mist en een ’eet-orgie’, en Aaf Brandt Corstius mist juist een familiereünie in New York. Van levensbelang is het allemaal niet.

Maar schrijnende gevallen zijn er natuurlijk ook: zieken die elders specialistische behandeling behoeven, of mensen die een stervend familielid wilden bezoeken of de uitbehandelde vrouw die, belast met een doodvonnis, nog een laatste reis had willen maken, een reis die geen uitstel verdroeg.

Mijn eigen strandingservaring is maar klein leed, ik stond de afgelopen dagen op drie vluchten geboekt. Vluchten die nooit plaatsvonden. De eerste vertrok niet van München naar Amsterdam, de tweede vertrok niet van Amsterdam naar Warschau, de derde niet van Warschau weer naar München.

In Warschau zou ik me hebben aangesloten bij een groep Nederlanders die vanuit de Poolse hoofdstad naar Sobibor zouden reizen, een herdenkingsreis van nabestaanden was het – in het vernietigingskamp hadden ze in 1943 geliefden en verwanten verloren. Onder de reizenden was Barbara. Haar grootouders werden in Sobibor vergast.

Barbara is een vriendin, ik schreef eerder over haar. Dat was in december geweest, kort voor de Kerst, toen het hard sneeuwde in West-Europa, zo hard dat ze vergeefs op het perron in Utrecht op de internationale trein naar München stond te wachten, om bij het Demjanjuk-proces andere nabestaanden te horen getuigen. „Deze trein naar Duitsland reed niet”, schreef ik en dat was wrang, want Barbara had voor deze stap veel overwonnen.

En nu stond ze klaar voor de reis naar Polen, met haar vader (die er misschien nog veel meer voor overwonnen had) en haar broer.

Toen de sneeuw, nu de as.

Nu was het haar vliegtuig dat niet vertrok, een aswolk verhinderde dat ze een asheuvel zou bezoeken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden