Review

Mahlerdag in teken van melancholie

Maastricht stond dit weekend in het teken van de kerstkermis èn van Gustav Mahler. Op het Vrijthof klonken de schlagers, in het Theater aan het Vrijthof luisterden zo'n 800 mensen naar liederen van Mahler. De jonge bariton Martijn Sanders zong de 'Lieder eines fahrenden Gesellen', Maarten Koningsberger zong in een geënsceneerde voorstelling met danser Dries van der Post en pianist Kelvin Grout een reeks Mahler-liederen in de vorm van een liefdesgeschiedenis. 's Avonds zongen Annette Sieltgen en Zeger Vandersteene 'Das Lied von der Erde'.

De Mahlerdag werd aangevuld met de monoloog van Alma Mahler (geschreven door Anna Enquist), het pianokwartet in a door het Matangi Kwartet en Ivo Janssen en het 'Adagio' uit Mahlers Tiende symfonie. Dit 'Adagio' klonk in de versie voor vijftien strijkers van Hans Stadlmair uit 1929. Hoe geweldig het ook is om deze muziek te horen en hoe betrokken en geconcentreerd de strijkers van het LSO ensemble ook musiceerden, in deze versie is het werk slechts een schim van zichzelf.

In een andere samenstelling begeleidde het LSO ensemble Martijn Sanders in de 'Lieder eines fahrenden Gesellen'. Hier werkte de kleine bezetting goed: Sanders zou wellicht verdrinken met een groter orkest. Sanders wist de sfeer van diepe droefheid, afgewisseld met korte opgewektheid, goed te treffen.

Topstuk van deze dag was de uitvoering van 'Das Lied von der Erde' voor tenor en alt, de liedsymfonie op Chinese teksten, waarin Mahler zijn relatie tot de dood onderzocht. In het laatste lied, 'Das Abschied', blijkt de dood niet het einde maar het eeuwige. Helaas was tenor Zeger Vandersteene zo goed als niet te horen op het balkon. De orkestpartij was een lust voor het oor.

Het Limburgs Symphonie Orkest (LSO) had onder Ed Spanjaard duidelijk hard gewerkt, met als resultaat een gedetailleerde, sfeervolle uitvoering, waarin de chinoiserieën van de partituur op onopvallende wijze hun plaats kregen. Ook de tempi waren goed gekozen. Zonder ooit een gevoel van traagheid op te roepen, was er ruimte voor veel details. Zoals bij de opening van 'Der Einsame im Herbst', dat begint met een langzaam heen en weer meanderende vioolpartij en een eenzame hobo, em zoals in het vurige spel in 'Von der Schönheit'. Mezzo Annette Seiltgen zong in het tweede, vierde en zesde lied met een prachtig warme stem, die de melancholie van deze liederen schitterend naar boven haalde. Hoogtepunt was 'Das Abschied', dat de luisteraar heel langzaam de eeuwigheid in trok.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden