Mahler à la Gatti is opnieuw verpletterend

klassiek

Koninklijk Concertgebouworkest Mahler *****

Zou het stof zijn neergedwarreld? Dat was toch een beetje de vraag na Daniele Gatti's vorige interpretatie van Mahler (de Zesde symfonie) in Amsterdam. Donderdag dirigeerde de Italiaanse chef in spe na alle ophef die dat laatste optreden bij het Koninklijk Concertgebouworkest veroorzaakte opnieuw een Mahler-symfonie en wel de Derde. En zo heeft Gatti nog vóór hij goed en wel chef-dirigent is (vanaf september 2016) al vier Amsterdamse Mahlers op zijn cv staan.

Dat is beslist opvallend, maar je begrijpt de beslissing van de orkestdirectie om Gatti al die Mahlers toe te vertrouwen. Op het gevaar af voor voorspelbaar (of gek) te worden versleten staan hierboven alweer vijf sterren. Gatti's interpetaties van de de Negende en de Zesde werden in deze krant ook al zo hoog gewaardeerd.

Het meest in het oog springende verschil met die vorige uitvoeringen was dat Gatti nu wel een partituur voor zijn neus had en niet zoals gebruikelijk uit het hoofd dirigeerde. Hij sloeg gaandeweg keurig de blaadjes om, maar vergat de partituur volledig toen hij en het orkest na ruim een uur bij het laatste deel waren aangekomen. Alleen al voor dat zinderend gedirigeerde laatste deel zijn die vijf sterren meer dan verdiend. De lange, lange boog naar de indringende climaxen hield Gatti strak gespannen, ondanks het vervaarlijk langzame tempo. Ondragelijk was het bijna, maar geen moment zakte die zorgvuldig uitgedachte opbouw in.

Na afloop in de dirigentenkamer wuifde Gatti alle lof voor hem meteen weg en prees hij volop de kwaliteit van de musici met wie hij onvergetelijke repetities had gehad. Die kwaliteit zal voor Gatti inderdaad net zo verbazingwekkend zijn geweest als voor ons in de zaal. Zoals fluit, hobo en klarinet volmaakt samensmolten in dat laatste deel, dat was waarlijk onvergetelijk.

Hulde ook voor Omar Tomasoni die onaards mooi de soli voor posthoorn op de gang blies. Magisch. Echt alles viel op zijn plek in deze uitvoering. Zelfs in die onoverzichtelijke heksenketel van het eerste deel. Organische overgangen, tegendraadse accenten, schier eindeloos uitgerekte rusten, het lukte allemaal perfect. En wat zal de dirigent blij zijn geweest met Christianne Stotijn. Net zo soeverein als hijzelf stond de mezzo in haar solo volledig boven de materie.

Rest een beetje bange vraag: Hoe komt Gatti hier ooit nog overheen?

peter van der lint

Uitzending zondag 25/1 NPO Radio 4.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden