Magnifieke, tijdloze terugblik op ieders kindertijd

Boyhood

Regie: Richard Linklater. Met Ellar Coltrane, Lorelei Linklater, Ethan Hawke, Patricia Arquette

*****

Het verhaal achter het magnifieke 'Boyhood' is de film vooruitgesneld sinds regisseur Richard Linklater in Berlijn bekroond werd met de Zilveren Beer. Twaalf jaar trok Linklater uit voor zijn film over de jongensjaren van zomaar een jongen, Mason, die opgroeit in Texas. Ieder jaar werd er twee weken gefilmd met dezelfde acteurs en zo zien we in beeld Mason (Ellar Coltrane) en zijn twee jaar oudere zus Samantha (Lorelei Linklater) van kind puber worden en van puber jong volwassene.

Hun ouders zijn al gescheiden als de film begint en de kinderen wonen bij hun moeder Olivia (Patricia Arquette), die weer gaat studeren en carrière maakt aan de universiteit. Een sterke vrouw met een hang naar zwakke mannen, wat Mason en Samantha verschillende moeizame stiefvaders oplevert. Aan de zijlijn staat hun weekendvader (Ethan Hawke) die uitstapjes met ze onderneemt, en zelf ook weer een vrouw vindt, en een nieuwe baby krijgt.

Niets opzienbarends eigenlijk - Linklater overwoog de titel 'Ordinary People' maar die was al vergeven - maar in dat doodgewone schuilt de kracht van deze rijke, ontroerende film die zowel een specifiek tijdsbeeld biedt, als een tijdloze terugblik op ieders kindertijd, of eerder een opnieuw ervaren: de streepjes op de muur, de crossfietsjes, het irritante dominante zusje, het dromen in het gras, de koestering van moeder, de kampeervakantie met vader.

Geestig zijn daartussen de herkenbare verwijzingen naar de jaren nul: Mason en Samantha krijgen eerst door hun moeder voorgelezen over Jammerende Jenny en staan later verkleed in de rij voor Harry Potter en de Halfbloed Prins. De achtjarige Samantha imiteert Britney Spears (vrij virtuoos), de negenjarige Mason kijkt eindeloos naar hetzelfde fragment van Will Ferrell op YouTube. Mason wisselt de gameboy in voor een iPhone, om weer een paar jaar later tegen zijn eerste serieuze vriendinnetje het leven online te verketteren.

Hoe uniek we ook denken te zijn, eigenlijk maken we allemaal dezelfde dingen mee. Heel mooi is hoe Linklater tussen de regels door ieders verschillende en door de jaren heen veranderende tijdsbeleving invoelbaar maakt. De kinderen die in een eeuwig nu leven en de volwassenen die hen daar steeds weer uit trekken met hun soms misplaatste, soms wijze meta-observaties over het leven dat 'ook geen hekjes heeft' (aldus vader als de zevenjarige Mason om hekjes vraagt bij het bowlen) of dat je als jongen al een streepje voor hebt als je vragen stelt aan een meisje en ook luistert naar de antwoorden (aldus vader, als Mason niet weet waar hij over moet praten met zijn eerste vriendinnetje).

Een gouden greep deed Linklater met het casten van de kinderen: zijn eigen dochter Lorelei als het brutale zusje Samantha, dat de lach aan haar kont heeft hangen. En Ellar Coltrane als Mason die van dromerige zesjarige uitgroeit tot een filosofisch gestemde adolescent; de ideale vertolker van Linklaters lichte, lijzige dialogen waarin altijd van alles onder de woorden blijft rondspoken.

Het einde dat ook weer een begin is, is prachtig, maar het stemt zeldzaam weemoedig als we Mason na bijna drie uur los moeten laten. Hopelijk pakt Linklater ooit de draad weer op.

Jann Ruyters

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden