Magistrale 'Siegfried' van Spanjaard

Opera
Orkest van het Oosten en solisten olv Ed Spanjaard met 'Siegfried' van Wagner op 25/9 in Nationaal Muziekkwartier Enschede. Daar t/m 11/10. Via Radio 4 op 1/10 vanaf 19.00 uur. www.reisopera.nl

Aan het applaus in Enschede leek geen einde te komen. Door het dolle waren de premièregangers die op zondag van twee uur 's middags tot half acht 's avonds hun oren en ogen hadden gelaafd aan een in alle opzichten magistrale uitvoering van Wagners 'Siegfried'.

De Nationale Reisopera toont lef door met opgeheven hoofd de in 2009 begonnen opbouw van het vierdelige 'Der Ring des Nibelungen' van Wagner op hoog niveau voort te zetten. Dat ze in Enschede nog zoveel energie en doorzettingsvermogen kunnen opbrengen - staatssecretaris Zijlstra reduceert het volwaardige operagezelschap vanaf 2013 tot een miezerige productiekern - is bewonderenswaardig. 'Lachender Tod' zei een woordvoerder over die houding van de Reisopera. Het zijn de laatste woorden in 'Siegfried'.

Het is alsof het gezelschap zijn bestaansrecht dubbel wilde onderstrepen door met zo'n onnavolgbaar goede enscenering van het moeilijkste deel van de 'Ring' op de proppen te komen. Als primus inter pares komt dirigent Ed Spanjaard veruit alle lof toe. Wat hij met het ontketende Orkest van het Oosten voor elkaar kreeg, daar zal menig internationaal operahuis met jaloezie naar kijken. Al vanaf de eerste tonen ontvouwde zich in die grote orkestbak een muzikaal wonder, dat zich amper laat beschrijven. Wat een laaiend begin van de derde akte en wat een liefde in het voorspel tot de laatste scène! Een meesterorkest geleid door een meesterdirigent leverde als vanzelf een meesterlijke voorstelling op, eentje die lang zal nadenderen.

Ondertussen gaat regisseur Antony McDonald (tevens decors en kostuums) inventief en aanstekelijk door met het ontmythologiseren van het epische goden- en mensendrama. Wotan is bij hem haast een blije boswachter in knickerbocker die bij zijn bezoeken aan de smidse van Nibelung Mime en het boudoir van oermoeder Erda netjes zijn lange jas en hoed aan een haakje hangt. In dat boudoir bewaart Erda (een geweldig zingende Ceri Williams) de liefdesbrieven van de oppergod en heeft ze fotootjes van haar dochter Brünnhilde in de kapspiegel gestoken.

Geweldig ook de kinderwagens, verwijzend naar al die geslachten die haast lukraak verwekt en opgevoed worden, maar die uiteindelijk niets dan onheil brengen.

In McDonalds heerlijk kneuterige door een schemerlamp beschenen wereldje liepen een paar dijken van strotten rond. De Estse tenor Mati Turi zong de killing titelrol voor het eerst en deed dat met schijnbaar gemak. Tot aan het moordende einde behield hij zijn klaroengeluid dat alleen wat dunner en zachter in de hoogste regionen werd. Hij wist zelfs ontroerende halftonen te produceren. Een ontdekking.

Harry Peeters vervolgde zijn succesvolle interpretatie van Wotan met vooral in de confrontatie met zijn kleinzoon Siegfried groots resultaat. Judith Németh (Brünnhilde) werd fantastisch wakker en ontroerde in haar angst voor haar verloren godenstatus. Adrian Thompson maakte van de vieze dwerg Mime in spel en stem een prachtig weerzinwekkend figuur, half vrouwelijk, half mannelijk. Ook al een roldebuut. Hulde.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden