Magie krijgt extra dimensie in wereld van virtual reality

Marco Tempest, 'Magic for the next millennium', tot en met zondag nog in theater Carré, Amsterdam. Daarna tournee door Nederland en België.

Vooral de wijze waarop Tempest goochelt met virtual reality is intrigerend en vereist een strakke timing. Hij steekt zonnebrillen, stokken en andere voorwerpen in een televisie en pats, het voorwerp is op het beeldscherm zichtbaar. Buiten het scherm manipuleert Tempest vervolgens de bewegingen op de beeldbuis. Een bal in het televisiebeeld stuitert opeens driedimensionaal over het toneel. Hij steekt zijn eigen handen in het scherm en raakt daar vervolgens mee in gevecht. In een aantal verschillende nummers heeft Tempest van deze wereld die echt lijkt, een geslaagde magische illusie gemaakt.

De nummers waarin Tempest gebruik maakt van een videomuur kwamen donderdagavond in een slecht bezet theater Carré minder uit de verf. Dat was vooral te wijten aan technische gebreken en problemen bij de afstelling van de schermen. Inmiddels wordt er echter hard aan gewerkt om de problemen definitief op te lossen en de verwachting van Carré Theater Productions is dat deze kinderziekten nog dit weekeinde verleden tijd zijn. De slechte bezetting weet de organisatie vooral aan overvoering van de doelgroep met andere programma's, zoals de musical 'Black and Blue'.

Muziek- en lichttechnisch zit de show goed in elkaar. In sneltreinvaart passeren een twintigtal nummers de revue, waarbij acht danseressen ervoor zorgen dat er geen hiaten vallen. Ze geven goed uitgewerkte staaltjes van videoclipdansen weg en het is dan ook jammer dat choreograaf Rick Atwell en Marco Tempest er niet beter in zijn geslaagd de rol van de danseressen te integreren in de wereld van de illusie.

Tempest hinkt hier op twee gedachten: enerzijds gebruikt hij de dansers als entr'acte, anderzijds heeft hij de dansgroep een volwaardige rol toegedacht, tenslotte maakt in het klassieke illusionisme ook de assistente van de goochelaar deel uit van de schijnwerkelijkheid. In het nummer 'Hungry for love' slaagt hij daar het beste in. Het is fraaie eigentijdse versie van de zweeftruuk met een vleugje Dracula.

De illusionist is er hoe dan ook goed in een aantal klassieke goochelkunsten in een eigentijds jasje te steken. De truuk van het touw dat zich maar niet in twee delen laat knippen, heeft een behoorlijke baard, maar hij weet er een nieuwe draai aan te geven. Al was het alleen maar doordat hij zich laat assisteren door een eigenzinnige knaloranje robot. Of de act van het wapen waarmee iemand wordt doorstoken.

In dit nummer, 'Amazine', vertoont de choreografie duidelijke overeenkomsten met de moderne dans, zoals bijvoorbeeld The Parsons Dance Company. Een vergelijking die terugkomt - maar deze keer in het nadeel van Tempest - in het nummer 'The red balloon', waarin de illusionist leunend op een ballon over het podium lijkt te zweven. Het staaltje 'vliegen' dat David Parsons in zijn choreografie 'Caught' had net zoveel te maken met illusie, maar stak geraffineerder in elkaar.

Raffinement bij Tempest wel in het nummer met de zwevende televisie, die door de verplaatsingen over het podium ook nog eens een kijkje lijkt te bieden op wereld die zich achter onze wereld afspeelt, maar die tot dan toe onzichtbaar was. En natuurlijk levert Tempest en passant het bewijs dat zijn televisie ècht zweeft.

Voer voor een gezellig avondje uit, waarbij de techneuten onder ons soms een antwoord kunnen geven op de vraag hoe Tempest het waarschíínlijk doet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden