Magie in het Brabantse land

In de namiddag rammelde de bus, toen alle andere bezoekers het park al hadden verlaten, nog even over het minieme stukje savanne - daar waar in dit Brabantse land zich de giraffen en de zebra's ophielden. Ook aan giraffen had ik een herinnering, uit Umfolozi, Zuid-Afrika. Daar waren we na een bocht in de weg midden in een kudde terechtgekomen, niet rustig op boombladeren knabbelend, maar druk bewegend.

Er hing een onweer dreigend in de lucht, donkergrijze wolken verzamelden zich boven het park, misschien verklaarde dat het bijzondere schouwspel om onze huurauto. De giraffen dansten om ons heen, ze veerden omhoog op hun lange gracieuze benen en begonnen een weergaloze galop, hun nekken zwaaiend als metronomen.

In de Beekse Bergen naderden ze met vertraagde tred onze bus en begonnen zijn dak te likken - dol op de zoute smaak van het blik dat hen er dagelijks passeert. Een blote arm uit het dak kreeg een verkennende lik met een blauwgrijze tong, intiemer kan je in Brabant met een giraffe niet zijn.

Toen de avond was gevallen verlieten we het camp in het midden van het park, te voet dit keer en onder begeleiding van Klaas Jan, ranger, belast met educatie. Hij droeg een forse zaklamp en er was wat maanlicht, maar voor het overige brandde nergens een lamp. Het was stiller dan ik dacht, alleen de verkeersdrens van de provinciale weg lag over het park. Bavianen en olifanten waren in hun nachtverblijven verdwenen - de laatsten stonden zwijgend in hun kooien. Koud zou het worden, ik verheugde me niet op mijn eigen nachtverblijf.

Op een veld vlogen springbokken door de lucht, speels door gemsbokken opgejaagd, toen Klaas Jan ons het verblijf van de neushoorns binnenvoerde. Daar stonden en lagen ze, in het halfduister, die immense dieren, de ranger knipte even zijn lamp aan. Twee van hen kuierden in onze richting, alleen een kuil scheidde ons. Een van de twee stootte kort een hoog ijl geluid uit, hoger dan je van zulke zware dieren zou verwachten, en direct erna klonk in de verte even het diepe bassen van een leeuw. Ook die bevond zich in zijn nachtverblijf - veiligheidsvoorschrift van het park.

Het was ook niet de spanning die zo bezit van je nam bij die nachtelijke wandeling, het was de magie ervan: al die wilde, grote beesten in hun verblijven, stil en roerloos, zoals de gorilla's waarover de zaklamp even zijn schijnsel legde, of de chimpansees in hun diepe slaap, of de ranke nyala's schuilend tussen de donkere stammen, dat alles deed vergeten dat hier slechts een verre echo van de Afrikaanse bush was gecreëerd. Beekse Bergen is geen Umfolozi, natuurlijk, maar het voelde als een privilege even de slaapverblijven van het wild te mogen bezoeken, of de hyena's en wilde honden naast je te horen voortbewegen, nieuwsgierig als ze waren.

Klaas Jan (educatie) vertelde nog dat alle hyena's een piemel hebben, dus je kunt hun gelach wel begrijpen. We keerden terug naar onze tenten en ik dacht aan Brabant, want daar brandde nog licht.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden