Mag het voortaan zonder feministische kledingpolitie?

Het beloofde een fijne bijeenkomst te worden - alleen al vanwege de intrigerende titel: 'NK Feminisme'. Geintje natuurlijk, het waren geen kampioenschappen. Inventariseren hoe de vrouwenzaak er heden ten dage voor staat, was het veel bescheidener doel van de organisatoren - het Amsterdamse debatcentrum De Balie en Atria ('kennisinsitituut voor emancipatie en vrouwengeschiedenis').

De avond was nog niet aangekondigd of een vermakelijk gekrakeel brak los. Tout feministisch Nederland had alvast een mening over de spreeksters die waren uitgenodigd. Zij zouden niet allochtoon genoeg zijn, niet uit het juiste ideologische hout gesneden, te elitair zijn - en dan vergeet ik vast nog wat ernstige bezwaren. Hilarisch hoogtepunt: vrouwen die zelve de uitnodiging tot deelname nuffig afsloegen om vervolgens het inivitatiebeleid uitgebreid te bekritiseren op Twitter.

Deze zusters doen een beetje alsof er een feministisch Vaticaan bestaat dat kan verordonneren welke leerstukken wel, en welke niet zuiver op de graat zijn. Dat bepaalt welke feministische gelovigen wel en welke geen recht van spreken hebben. Quod non. Het aardige is nu juist dat de neuzen binnen de feministische kerk allang niet meer één, maar alle kanten op staan.

Gelukkig trokken de organisatoren zich niks van deze scherpslijpers aan. En terecht, zo bleek. De grote zaal van De Balie was afgelopen zondag tot bovenaan gevuld - en niet alléén, zoals jarenlang te doen gebruikelijk, met babyboomers. Met vrouwen, zeg maar, die zich destijds verplicht voelden een tuinbroek te dragen beha's af te zweren, en alle make-up in de ban te doen. Tot veler verrassing was het publiek juist opvallend jeugdig.

Bovendien wist de hashtag #nkfeminisme urenlang trending topic te blijven in het virtuele universum, mede dankzij het feit dat de bijeenkomst ook via internet te volgen was. Wat zoiets zegt over de reëel bestaande wereld waarin u en ik leven - ik heb geen idee. Maar wie had vermoed dat het f-woord anno 2014 überhaupt weer tot enige opwinding zou kunnen leiden? Ik zeker niet.

Op het podium zaten drie vrouwen wier wiegje in verre buitenlanden stond, drie vrouwen (onder wie ikzelf) van autochtone komaf. Dat kritiekpuntje was in elk geval ruimschoots onderuitgehaald. We debatteerden over seksistische speelgoedfolders, over bakfietsfeminisme, over de noodzaak van economische zelfstandigheid, over hoofddoekjes, paternalisme, religieus gerechtvaardigde sekse-apartheid. En geheel naar verwachting waren wij het op vele punten prettig met elkander oneens.

Intussen roerde het publiek zich danig - met scherp commentaar, soms applaus, soms verontwaardigd gemompel. Zoals het hoort, zou ik denken.

Maar dat had ik gedacht. De avond liep bijna ten einde, toen een vrouw vanuit de zaal plotseling snerpte dat de zes spreeksters op het podium geen van allen een broek aan hun benen hadden. Waarop een ander zulks 'een goed punt' noemde en de verwerpelijkheid van 'jurkjes, rokken en hakken' onderstreepte. "Laten we dat idee van genderrollen die vastzitten op tafel houden!"

Kijk, dat het feminisme een opleving lijkt door te maken - ik juich het van harte toe. Maar de feministische kledingpolitie mag van mij blijven waar ze thuishoort: diep in de jaren zeventig.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden