Review

Madonna Ciccone heeft Sylvia Plath geciteerd!

Het schijnt dat Madonna (1958) veel voor de vrouwenemancipatie heeft betekend. Na Madonna waren 'gewone' meisjes minder gezeglijk dan voorheen en durfden ze meer voor zichzelf op te komen. Ze lieten zich niet meer zo makkelijk door mannen inpakken, laat staan de wet voorschrijven. Sterker, Madonna liet zien dat vrouwen niet alleen mondig konden zijn, maar gewoon de baas waren.

Ik wil het wel geloven, maar vraag het me af. Wat wel waar is, is dat zij met haar brutale en uitdagende houding veel voor elkaar heeft gebokst en mannen naar haar hand heeft gezet. Maar dat zegt meer over haar geldingsdrang dan iets anders. Katholiek als ze is, heeft ze waarschijnlijk alleen het halve zinnetje ... 'en begin bij u zelf' ooit gehoord. En ter harte genomen.

Nee, hoe succesvol en invloedrijk Madonna ook is, ze krijgt bij mij geen plaats in het rijtje Jeanne d'Arc, Madame Curie, Belle van Zuylen, Betje Wolff en Aagje Deken, Emily Dickinson, George Sand, de suffragettes, George Eliot, Harriët Beecher-Stowe, Rosa Luxemburg, Marlene Dietrich, Johanna Naber, Annie Romein-Verschoor, Simone de Beauvoir en in de popmuziek (om dan maar echt twee figuren te noemen) Patti Smith en Blondie.

Maar goed, Madonna heeft dankzij Warner, MTV, Pepsi en wat quasi-provocerend gedrag op persconferenties en wat onnozele rollen in een paar B-films nu eenmaal de massa weten te veroveren en daar zitten we dan. Opgescheept met een welvaartssymbool van de nineties, zonder gezicht en inhoud. Maar gelukkig is daar nu die unieke door het Spectrum uitgegeven biografie van J. Randy Taraborelli die in 'Madonna - Van idool tot icoon' wel mooi even onthullen zal 'wie de ware Madonna is'.

De ware Madonna Louise Veronica Ciccone die op 16 augustus 1958 in Pontiac, Michigan werd geboren en begin jaren tachtig doorbrak als een halve discotrut, daarna Cyndi Lauper imiteerde en overtroefde om vervolgens hier wat op te pikken van Dittrich en daar wat van Monroe, van Prince leerde dat God en het kruis in relatie tot seks het ook wel goed deden bij de vette media en zo de jetset in vloog. Cool, sissend en iedereen manipulerend, tot en met de president van Argentinië, Carlos Menem, toe op het moment dat ze voor haar zoveelste B-film -'Evita' (1996)- de beroemde balkonscène echt in het hartje van Buenos Aires wilde opnemen.

Wie het leuk vindt om Madonna steeds op het juiste moment en steeds hoger van vriendje naar vriendje en vriendinnetje naar vriendinnetje te zien hoppen, moet de biografie van Taraborelli zeker lezen. Maar meer is het ook niet. Even lijkt het erop dat de biograaf Madonna enig reliëf wil geven door haar belangstelling voor dichteressen als Anne Sexton en Sylvia Plath te benadrukken: ,,Madonna heeft ook Sylvia Plath geciteerd, een dichteres die ze bewondert -een intellectuele verwijzing die ver uitstijgt boven het beeld dat de meeste mensen van Madonna hebben. Deze mensen denken dat Madonna oppervlakkig is. In feite hebben veel van haar songs wortels in de kunst, poëzie, filosofie en diverse godsdiensten.' Even hoop je dat de biograaf met al die diverse godsdiensten en poëten het werk van zijn idool zo gaat analyseren, dat je als scepticus de mond gesnoerd wordt en haar als icoon begint te waarderen. Maar vergeefs, nog geen alinea later zijn we terug in het rijk der tieneridolen. Aandacht, aandacht, aandacht is het enige waar het om draait. En sommigen kunnen daar verrekte goed van leven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden