Maassen: het verschil tussen cabaret en lol

WILLEM PEKELDER

Wat was je vervelendste ruzie?", vroeg Linda de Mol op Oudejaarsavond aan Gordon. "Nou, eh...", begon de zanger. En dat was meteen het hele antwoord, want in het RTL 4-spelletje 'Ik hou van Holland' mag je geen 'eh' zeggen. "We zullen het dus nooit weten", gierde De Mol geëxalteerd. De als grap bedoelde relletjes van Gordon raasden als een virulente koorts over alle netten. Bij RTL zat hij rond de jaarwisseling in drie programma's en ook de publieke omroep was vervuld van onze nationale relnicht.

"Als ik in een hotel een betere kamer wil, maak ik gebruik van mijn bekendheid. Ik ben Gordon, zeg ik dan", spotte Paul de Leeuw in 'Poephoofd' (Vara). Theo Maassen had genoeg van Gordons grappen en grollen. "Hij moet humor overlaten aan de professionals", zei hij in zijn oudejaarsconférence.

"Het was een raar jaar", mijmerde de cabaretier. Dat riep ook Gordon in 'Van der Vorst ziet sterren' (RTL 4). En Linda de Mol vond dat uiteraard al evenzeer. Ze zei het met zoveel nadruk dat je als kijker vermoedde: van alle mensen die het een raar jaar vonden, vond de Mol het waarschijnlijk het raarste jaar van allemaal. Maar ondertussen natuurlijk wel al die 'rarigheid' tot de laatste druppel uitmelken. "Oh, oh, oh, wat was het toch een aaneenschakeling van relletjes", verzuchtte de Mol gelukzalig met Gordon aan haar zijde.

Maassen prikte in 'Einde oefening' (Vara) feilloos door al die zichzelf in stand houdende televisie-humbug heen. "We maken ons druk over Badr Hari, maar niet over Syrië."

Pijnlijk nauwkeurig ontleedde hij een Nederland dat voortdurend over de rooie is. "35.000 dreigmails per dag. We zijn bij het minste of geringste ziedend." Maassen vertelde dat hij ooit een grapje maakte over de cafébrand in Volendam. Daarna volgden 'clusterbommen aan hatemails'. "Licht ontvlambaar volk-je hoor, die Volendammers."

Maassens eerste oudejaarsshow was een waar genoegen. Een hoge grapdichtheid, af en toe politiek incorrect ('Mandela is mijn grote voorbeeld, vooral in hoe hij zijn gezin verwaarloosde'), soms óp of net óver het randje ('Dolf Jansen lijkt op een hongerstakende aids-patiënt in een concentratiekamp'), maar steeds scherp en dicht op de tijdgeest: "We willen allemaal op Mandela lijken, maar in werkelijkheid lijken we op Thatcher." Waarna een verhaal volgde over een gesprekje dat Maassen eens wilde aanknopen met een benzinepomp-medewerker. Praatje mislukte, omdat de man hem meteen attendeerde op de toonbankaanbieding. "We leven in een tijd waarin elke poging tot menselijk contact wordt vernietigd door verkoopstrategieën."

Bij tijd en wijle is hij, net als Gordon (jaja, daar komt hij weer), een beetje grof - ofschoon Maassens omschrijving van de monarchie als een seksueel overdraagbare aandoening, 'een soort ziekte van Crohn', wel heel spitsvondig was -, maar het grote verschil: bij Maassen horen we een intelligente analyse van het moderne levensgevoel, bij Gordon hangen alle grappen in het luchtledige.

Daarom mijn Nieuwjaarswensje: laat Gordon eens ophouden te klagen, zoals pas weer in De Telegraaf, dat als hij iets zegt het plat is, terwijl als Maassen dezelfde grap maakt, het meteen wordt bezongen als kunst. Er is wel enig verschil tussen cabaret en lol.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden