Maar wat is vergetelheid?

Bij het opstijgen van vliegveld Eindhoven, richting Rome, stonden ze bij tientallen langs de baan geparkeerd, de zwarte rouwauto's. Bij terugkeer, twee weken later, lagen op de stoep buiten de hal nog de bloemen, bruin geworden in hun cellofaan.

Vakantie was een vlucht in de vergetelheid, in ons geval een Ryanair-vlucht. Ergens in de Sabijnse heuvels boven Rome wachtte een oud landhuis, een overwoekerde tuin, een verweerde buste van Seneca, stilgezette tijd. Ofschoon, er kwam een gouden zakhorloge op tafel, dat een geschenk geweest was van een van de laatste koningen van Italië aan de grootvader van de landgoedeigenaar. Het was uit 1921, afkomstig uit de werkplaats van de befaamde Romeinse horlogemaker Hausmann en liep nog op de seconde nauwkeurig. Ik legde het tegen mijn oor, dat heldere tikken, hartslag van een ondergegane monarchie.

Maar wat is vergetelheid? Een kort dompelbad in een andere cultuur, een ander landschap, een ander verleden en dan met verkleurde huid terugkeren in een huis met een stapel kranten achter de voordeur, kranten volgeschreven met nieuws dat geen nieuws meer is.

Vakantie is iets raadselachtigs. Je hunkert ernaar, dat gat in je eigen tijd, dat korte verdwijnen, terwijl je huisraad roerloos op je wacht, en eenmaal weer thuis is alles binnen minuten weer bij het oude; luchtende vensters, open koffers, een draaiende wasmachine.

Behalve als je niet meer thuis komt.

Zoals dat gezin in Hilversum. Daar stond, zei zondag een nabestaande, een ingericht huis leeg te zijn, de zon viel er binnen, er zoemde een mug. Al die spullen, ineens de afdruk van een smaak die verloren ging.

Het regende net niet. Maar de lucht was grijs, en de wind blies kil door de straten en over het plein.

Het gewelfde plafond, de pilaren, de gebrandschilderde vensters, ze bestonden uit stoepen, een fietspad, een stuk rijweg, donkergrijze schalen van beton en daarin lavendel, lantaarnpalen, verkeersborden, een rotonde.

Het Gooilandplein in Hilversum was die zondagmiddag de meest onwaarschijnlijke sacrale ruimte van de wereld.

Er bevonden zich honderden mensen, zwijgend, bewegingloos, het gezicht naar een groot scherm gewend naast de ingang van de kerk. Menigeen droeg wit.

Op dat scherm zagen ze acht omlijste foto's op een altaar, acht foto's die vijftien portretten omvatten, van vijftien mensen die met elkaar gemeen hadden dat ze op donderdag 17 juli aan boord gingen van vlucht MH17. En hun woonplaats, die deelden ze ook. Of ze hadden er sterke banden mee.

Hilversum.

Ach, die drie meisjes, de hartsvriendinnen van Carlijn.

Ik keek om me heen, in die ruimte met stille mensen, door een grijze hemel overkoepeld, de ijssalon, de schouwburg van Duiker, restaurant de Chinese Muur, en de mensen, monden verwrongen, een papieren zakdoekje dat onder een brilleglas veegde.

Ihr habt nun Traurigkeit, zong het Omroepkoor.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden