'Maak de President wakker'

Het zal toch maar gebeuren: half juni belt de defensiestaf van de Verenigde Staten naar het Witte Huis: maak de president wakker, onze satellieten zien een snel bewegend voorwerp boven Korea. Hij moet een beslissing nemen. Nú!

Het was niet half juni, het was 1 februari. Het schiereiland stond nog net iets minder onder nucleaire spanning dan nu en het voorwerp was op weg naar niets in het bijzonder, in zuidwestelijke richting over de Stille Oceaan. En of de president werkelijk werd gewekt, is door het Witte Huis nooit bevestigd, maar de kranten wisten het met stelligheid te melden: in eerste instantie zagen de spionagesatellieten van de VS een raketaanval in wat gewoon een meteoriet bleek te zijn.

Het moet de grootste meteoriet zijn geweest van de laatste tientallen jaren, in ieder geval is door spionagesatellieten nooit een grotere waargenomen. Tot hun genoegen kregen sterrenkundigen binnen de korste keren van het ministerie van defensie de gegevens over de buitenaardse indringer los.

Met een snelheid van 72 000 kilometer per uur drong deze duizendtonner de atmosfeer binnen. Al die bewegingsenergie is aan de luchtlagen boven de Stille Oceaan afgestaan, om te beginnen in de vorm van licht en hitte: de wrijving met de lucht zorgde ervoor dat er in die eerste seconde van contact met de aarde 10 terajoule energie vrijkwam, een vermogen waarvoor je tien miljoen grote elektriciteitscentrales tegelijk aan het werk zou moeten zetten.

Als gevolg daarvan was de meteoriet op klaarlichte dag te zien: Koreaanse vissers keken hem na en zagen rode en blauwe vlammen, en een rookspoor dat nog uren daarna bleef hangen. Ver achter de horizon, nog twintig kilometer boven zee, ontplofte hij bij het eiland Tokelau. De totale energie moet gelijk zijn geweest aan die van honderdduizend ton ontploffend TNT, oftewel die van bijna zeven Hirosjimabommen.

Gelukkig voor de inwoners van Tokelau, Samoa, Tahiti en de andere eilandengroepen in de buurt was het geen echte nucleaire explosie, zodat er geen radio-actieve fallout was. De ontploffing was puur een gevolg van de wrijving: op zeker moment wordt de druk op de meteoriet zo groot, dat hij in stukken breekt. Die stukken ondervinden op hun beurt opeens veel meer weerstand dan dat ene grote brok, zodat ze meteen zelf ook weer in stukken breken, en zo verder. Een meteoriet ontploft dus toch door een kettingreactie, zij het een ver neefje van de gevreesde radio-actieve reactie die een atoombom doet afgaan.

Sterrenkundigen hopen uit de gegevens die ze van de militairen hebben gekregen op te maken of het hier om een steen- of ijzermeteoriet ging, of om een stukje komeet, dus een bal van los aan elkaar hangend ijs. En ze zullen de gegevens vergelijken met de 136 andere waarnemingen die de militaire satellieten op de uitkijk naar nucleaire aanvallen hebben gedaan tussen 1975 en 1992.

Niet bekend

Wat als die meteoor twintig kilometer boven de VS was ontploft tijdens de Cubacrisis? Hoeveel verstand van meteorieten heeft Kim il-Sung?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden