’Maak CO 2 -afspraak over langere periode’

Bij klimaatonderhandelingen gaat het meestal om beperking van de jaarlijkse CO2-uitstoot. Nieuw onderzoek wijst uit dat afspraken over een langere periode meer zekerheid bieden.

Het klimaat geniet al een hele tijd de warme belangstelling van politici. In 1992 spraken de wereldleiders in Rio de Janeiro af om alles in het werk te stellen om een ’gevaarlijke verstoring van het klimaatsysteem’ te vermijden. Maar men is het er nog steeds niet over eens hoe dat doel bereikt moet worden.

De Europese Unie heeft zich ten doel gesteld de opwarming te beperken tot 2 graden Celsius, de Amerikaanse president Obama wil de uitstoot van CO2 in 2050 met 80 procent hebben teruggedrongen, terwijl veel wetenschappers bepleiten dat de wereld een maximale concentratie van CO2 in de atmosfeer nastreeft. Allen beogen ermee de afspraak van Rio na te komen, maar de vraag is wat de zekerste weg daarheen is.

Het vakblad Nature probeert daar vandaag enige duidelijkheid in te scheppen. Twee onderzoeksgroepen hebben hun klimaatcomputers allerlei varianten laten doorberekenen en komen tot een vergelijkbare conclusie: als een opwarming van twee graden het doel is, bieden jaarlijkse emissiebeperkingen niet de beste garantie om dat doel te halen. Afspraken over de totale uitstoot van CO2 gedurende een langere periode werken beter.

Sinds de Industriële Revolutie heeft de mens ongeveer 520 miljard ton CO2 (gemeten in het gewicht aan koolstof) in de atmosfeer gebracht. Dat mag nooit meer worden dan 1000 miljard ton, concludeert de ene groep die de computer tot 2500 heeft laten rekenen. De tweede groep heeft 2050 als ijkjaar genomen en ziet dan dat we nog maar 310 miljard ton mogen uitstoten om 50 procent kans te hebben om het doel van twee graden te halen. Wie 75 procent zekerheid wil, mag nog maar 190 miljard ton uitstoten.

Dat lijkt allemaal veel, maar in 2008 was de mondiale uitstoot ruim negen miljard ton, en als we doorgaan met de huidige groei is het budget van 190 miljard ton over twintig jaar opgesoupeerd. Hetgeen betekent dat er toch afspraken moeten komen over vermindering van de uitstoot, willen we in de nabije toekomst niet voor onoverkomelijke problemen komen te staan.

Wetenschappelijk is het erg interessant, zegt Detlef van Vuuren van het Planbureau voor de Leefomgeving. „Voor het eerst is goed uitgezocht wat de gevolgen op lange termijn zijn van extra CO2 voor de doelstelling van twee graden opwarming. We weten nu hoe groot de taart is die we met zijn allen moeten delen. Maar voor politici is het minder handig. Over het pad dat we moeten volgen – hoe hoog mag de uitstoot zijn in 2020 of in 2050 – moet toch worden onderhandeld.”

De Nature-studies perken de onderhandelingsruimte flink in. Als de Westerse wereld nu begint met het beperken van de CO2-uitstoot en in 2050 de emissies met 80 procent heeft teruggedrongen, is er nog altijd 325 miljard ton in de atmosfeer gebracht.

En dan is de kans volgens dit onderzoek nog maar fifty-fifty dat het goed gaat. Of zoals de onderzoekers het zelf zeggen: „De aarde bergt nog vele biljoenen tonnen fossiele brandstof. Ergens ligt die ene ton die de balans naar een gevaarlijke klimaatverandering doet omslaan. De vraag is: waar is die ton in de 22ste eeuw?”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden