M.A.S.H. op wielen

Sluit je ogen en luister naar de zacht wegtrekkende muziek: 'Suicide is painless'. Je ziet de kleine Radar O'Reilly door het beeld schuiven en Benjamin Franklin 'Hawkeye' Pierce, M.D. zegt tegen de heupwiegende Margaret J. 'Hot lips' Houlahan: "Kijk jij even naar die Nederlandse wielrenners in tent twee. Nederlandse renners moeten niets van doctoren hebben, heb ik gehoord... Of ze moeten Leinders heten." Grapje...

Ja, het zou, zonder enig probleem een gemiddelde aflevering van M.A.S.H. kunnen zijn wat zich op de internationale wegen afspeelt met Nederlandse professionele coureurs.

Eerst werd Johnny Hoogerland binnengebracht. In diverse stukjes en de zaak leek ernstig. Interne kneuzingen, misschien een gescheurde nier, gebroken ribben en vooral een enorme deuk in zijn vertrouwen.

Wéér was hij van zijn fiets gereden, wéér had een oen achter het stuur niet opgelet, wéér lag hij gewond en aangedaan op het asfalt, wéér was er de dreiging van blijvend letsel, wéér ging zijn naam de wielerwereld rond, wéér lag hij in een ziekenhuis, wéér was hij kwetsbaar tot in de derde macht.

Hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat zo'n niet-oplettende Spanjool 'onze Johnny' van zijn fiets rijdt? Waar is algemeen mededogen gebleven? Waarom is het zo oneerlijk verdeeld op de wereld?

Hoogerland zal lang moeten revalideren en zal dit seizoen met de bibbers in zijn lijf blijven rondfietsen. Als hij tenminste een beetje herstelt.

Er zal een heuse zielenknijper aan te pas moeten komen om Johnny weer schoon in het hoofd te krijgen, lijkt me zo toe.

En dan Karsten Kroon. De leuke veteraan die in de Indian Summer van zijn prettige loopbaan gelooft, lag ineens op de snoeihete weg van Katar en voelde een stekend gevoel in zijn knie.

Kroon werd (en dat klonk al als in M.A.S.H.) meteen geopereerd. Ziekenhuis in, geslepen messen en klaar was Karsten. Hij kon met het vliegtuig naar huis en het is nu maar de vraag hoe hij zal opknappen. Hij zou de volwassen wegkapitein van zijn ploeg zijn dit jaar. Saxo Bank zou veel profijt van hem kunnen gaan hebben...En nu?

Revalideren, voorzichtig weer op de fiets, het voorseizoen missen...erger kan bijna niet voor een veteraan.

En toen lag ook ineens Koen de Kort op de weg. Weer een goede kracht, weer een Nederlandse toprenner die vleugellam aan zijn arm voelde: sleutelbeenbreuk... Jammer, snel naar huis vliegen, laten opereren, bijkomen, opnieuw gaan trainen, later aansluiten...

Hoe is het mogelijk dat uitgerekend drie Nederlandse renners van toch enige statuur deze week op buitenlands asfalt terechtkwamen. Waarom geen Italiaan, Deen of Brit?

Is het een wraak van het wieleropperwezen? Is het omdat in de afgelopen weken zoveel Nederlandse renners en ex-renners vroom met de handen bijeen gestaan hebben en hebben opgebiecht dat ze in het verleden wel eens stout zijn geweest.

Is het werkelijk waar dat een hogere macht toen maar zijn toorn over het Oranje wielrennen heeft uitgesproken en heeft opgetreden? Met als kreet: er wordt niet uit het peloton geklapt...dit is jullie straf!

Hoe kan het anders verklaard worden. Drie Nederlanders smakken tegen de weg en raken allen goed geblesseerd. Fietsen is een sport van soms vallen en pijn, maar dit kan geen toeval meer zijn. Er had, voor de afwisseling, toch ook wel een Fransman op zijn kop mogen staan na een valpartij, maar neen, het waren onze koene renners die de klos waren. Jongens die, hopelijk, wel weer terug zullen komen, maar de zekerheid daarover hebben we bij Hoogerland en Kroon nog niet. De sleutelbeenbreuk van De Kort lijkt routine, maar de wegkapitein van de Argosploeg staat vooralsnog keurig buitenspel.

Suicide is painless, inderdaad. M.A.S.H. in het Oranje peloton. Het kan geen toeval zijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden