Lyrisch worden van zinnia, venkel en clematis

REMKE DE LANGE

Voor wie even geen zin meer heeft in Europa-debatten, Oekraïne-analyses en herhaalde media-optredens van Wubbo Ockels, biedt de BBC deze week de perfecte vluchtheuvel: de RHS Chelsea Flower Show, een oase van groene weldaad en fleurig optimisme. Waar anders dan in Engeland zou een jaarlijkse, vijfdaagse tuinshow een dagelijks televisieverslag krijgen?

Een strak architectonisch ontworpen lapje grond met citrusboompjes, een lekker los aangelegd 'paradijs' met lieflijke waterstroompjes, een 'duintuin' met stoere zandplantjes; de variatie is groot. De bloemenshow is in één woord heerlijk om naar te kijken, ironisch genoeg ook om antropologische redenen: fascinerend hoe Engelsen, meesters in het understatement, lyrisch kunnen worden van zinnia, venkel en clematis.

Niet alleen de commentatoren stromen met 'beautiful', 'lovely' en 'exquisite' over van enthousiasme, je ziet dat de BBC ook z'n gevoeligste cameramensen naar Chelsea heeft gestuurd: niet iedereen kan verlekkerd kijken naar uitbundige lupine, zwarte irissen, vrolijke boterbloemen en buxusstruiken die door Edward Scissorhands onder handen lijken te zijn genomen. Toen het hoofd van een van de presentatrices even achter hoog wuivend gras verdween, verzette de cameraman geen stap: ze moest zelf maar opzij bewegen om weer goed in beeld te komen.

De tentoonstelling, voor het eerst gehouden in 1862, is in eigen land zo'n instituut dat niet alleen koningin Elizabeth steevast een bezoek brengt, ook Bekende Engelsen komen graag hun plantenliefde betuigen. Benedict Cumberbatch bijvoorbeeld, sinds series en films als 'Sherlock' en '12 Years a Slave' een van 's lands hottest acteurs, kwam vertellen over de groene vingers die hij van zijn moeder heeft geërfd. We zagen een foto van een kleine Benedict op een met bloeiend spul volgestouwd stadsbalkonnetje. Tegenwoordig moet Londenaar Cumberbatch het met een al even bescheiden dakterras doen, maar het effect van de plantjes die hij koestert is groot. "Ze laten me even ontsnappen aan de drukte en de stad. A life saver."

Plantjes als glamoureus, sexy gespreksonderwerp.

Het omgekeerde gebeurde eigenlijk in de fascinerende Human-documentaire 'Officier van justitie: Dossier van een moordzaak'. Waar kennen we aanklagers zoal van? Van films en series waarin kordate types met een paar straffe one liners een verdachte in de hoek krijgen. Het dagelijks leven van Anne-Marie Ruijs-Verweij ziet er een stuk minder bruisend uit. Ze bezoekt de plek waar een lijk is aangetroffen, bekijkt dossiers en vergadert. Ze denkt vooral heel veel na. Voor de samenleving een geruststellende gedachte, maar best begrijpelijk dat series dat weglaten. Moet de officier niet voor onderzoek naar een woning vol wapens en zwartgallige dagboeken, dan zit ze wel in haar kleurloze, efficiënt ingerichte werkkamer: magneetwand, tl licht, en immense stapels papier.

Niet altijd vrolijk werk. "Ik schrik niet van veel dingen meer", zegt ze zelf. Wij weten beter. In een flits zagen we haar life saver langskomen: een tuintje. Aan het eind van een dag vol treurigmakende details over bloed en voorbedachte rade gaat Ruijs-Verweij lekker haar margrieten bewateren.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden