’Lynchcultuur Turkije te lang getolereerd’

De 17-jarige die, na het opzeggen van het vrijdaggebed, journalist Hrant Dink neerschoot in Istanbul, heeft geen spijt. Dink heeft eindelijk zijn doel bereikt: Turken en Armeniërs zijn verenigd - in hun verdriet. Wat de moord betekent voor toetreding tot de Europese Unie is moeilijk te voorspellen.

Een Turkse tiener heeft bekend de moordaanslag op de Turks-Armeense journalist Hrant Dink te hebben gepleegd.

Volgens de nieuwszender CNN Türk zei de jongen: „Ik schoot hem neer na het opzeggen van het vrijdaggebed. Ik heb er geen spijt van. Ik las op internet dat hij zei ’Ik kom uit Turkije, maar Turks bloed is vies’ en daarom besloot ik hem te doden.”

De 17-jarige werd zaterdag in Samsun gearresteerd, op de terugreis naar zijn woonplaats Trabzon. Ook zijn twee mannen aangehouden die met hem reisden. Zijn vader tipte de politie, nadat hij zijn zoon had herkend op videobeelden.

Turkije kent een lange traditie van politieke moorden. Journalist Hasan Fehmi werd begin 19de eeuw op de beroemde Galatabrug in Istanbul doodgeschoten. In de jaren tachtig kwamen 37 intellectuelen om het leven nadat fundamentalisten hun hotel in brand hadden gestoken. Theoloog Turan Dursun leverde kritiek op koranteksten en werd vermoord, net als professor Muammer Aksoy. Zo zijn er tientallen.

Hasan Cemal, schrijver en journalist, die vorig jaar net als Dink voor de rechter moest verschijnen vanwege het ’kleineren’ van de Turkse identiteit, zegt: ,,Er kleeft bloed aan de handen van de machthebbers. Zij zijn het die wetten maken die kritiek op de staatsideologie verbieden. Zij zeggen dat PKK-leider ücalan een Armeense bastaard is. Zij knijpen een oogje dicht terwijl de ene na de fascistische serie op tv is te zien en zij maken intellectuelen, die over de Koerdische en de Armeense kwestie willen praten, uit voor landverraders. Het gevolg is dat simpele, gehersenspoelde jongemannen dit soort moorden plegen en ook nog denken dat ze helden zijn.”

De moord op Dink kwam extra hard aan omdat de Armeense journalist een vrij milde, populaire man was die erg voorzichtig was met zijn uitspraken. Dink haalde zich zelfs vaak de woede van de Armeense diaspora op zijn hals omdat die vond dat hij te veel begrip had voor de Turkse houding inzake de Armeense genocide. Dink zette zich in voor een verzoening van de twee volkeren. Hij vond dat de Turken en de Armeniërs de kans moesten krijgen om hun harten te luchten.

Ergun Babahan van de krant Sabah is emotioneel aangeslagen: ,,Turkije heeft Dink met die procesverbalen eerst mentaal gefolterd. De rechters die hem hebben veroordeeld hadden geen idee wat hij beoogde met zijn columns. Ze hebben geprobeerd hem in de rechtbank te lynchen. De tolerante houding tegen deze lynchcultuur is de reden dat Dink nu dood is. Elke burger moet zich schamen voor zijn dood. Ik weet dat de krachten tegen de verdere democratisering en tegen het EU-proces van Turkije dit geweld goedkeuren. Maar het zal hen niet lukken om ons monddood te maken.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden