Lyle ziet zichzelf wel kok worden

’Eén ding is hij zeker niet en dat is lui", zegt zijn moeder trots. Lyle wil erg graag werken. Als hij negentien is wil hij van school af, ook al mag hij er tot zijn twintigste blijven. Zijn droom is om te werken met kinderen. Via een interne stage op school begeleidt hij kleintjes van vier tot zeven jaar bij de gymles. „Ik vind dat ontzettend leuk om te doen en het ligt me ook." Maar het zit er niet in. „Je hebt er Havo voor nodig, hebben ze me verteld en dat is niet haalbaar", weet hij inmiddels na het gesprek met stagecoördinator Gerard van Oers van zijn school.

door Wilma van Meteren

Gelukkig heeft hij meer talenten in huis, komt uit het gesprek met Van Oers naar voren. Koken is er zo een. Op school volgt hij de kookklas. Thuis maakt hij standaard een keer per week de maaltijd klaar: nasi goreng, kerrierijst of macaronischotel bijvoorbeeld. „Mijn moeder doet de boodschappen en ik maak er iets lekkers van.” Hoewel het hem vrij gemakkelijk af gaat, is een papiertje met instructies onmisbaar. „Anders raak ik nog wel eens in de war”.

Waarom hij zo van koken houdt? Met zijn karakteristieke zelfspot antwoordt hij, verwijzend naar zijn robuuste figuur: „Niet alleen om het lekkere eten. Vooral omdat ik het goed kan. Veel mensen zeggen dat ik aardig kook. Ik zie mezelf wel kok worden. Waar ik werk, maak me niet uit, ook al is het in een verwaarloosd krot.”

Hoewel de horeca graag gemotiveerde mensen heeft die de handen uit de mouwen steken zoals Lyle , zal de zoektocht naar een geschikte stageplaats en vervolgens een echte baan toch niet gemakkelijk zijn. Deze innemende, pientere beer van een vent heeft een kant, waar hij soms niet de baas over is. Hij wil zichzelf wel eens overschatten, zegt Van Oers. Sociale vaardigheden en tijdsdruk zijn zwakke punten, zoals ook bij de Melba-toets duidelijk naar voren komt. „Ik geef eerlijk toe dat ik daar af en toe problemen mee heb”, zegt Lyle er zelf over.

Begeleiding en structuur zijn voor hem onmisbaar in het werk. „Woorden die absoluut op hem van toepassing zijn”, herkent zijn moeder. Haar oudste is ook gehandicapt, heeft een Wajong-uitkering en is al aan het werk. „Hij is met een open rug geboren. Met Lyle ligt het complexer. Je vraag je af hoe je dat moet gaan brengen. Hij is er een die zijn mondje heel goed roert. Heel vaak gaan mensen daarmee onderuit, dat gebeurt me zelfs als moeder nog. Ik heb wel eens verzucht: was het maar het syndroom van Down. In eerste instantie merk en zie je niets bij Lyle . Hij heeft een vlotte babbel en dat is ook tevens zijn valkuil.”

Ook andere zorgen spelen een rol. Ze hebben een moeilijk jaar achter de rug. Met veel moeite is het gelukt om Lyle onder de hoede van bureau Jeugdzorg te krijgen. Hij krijgt nu medicijnen. „Gelukkig zijn we nu in rustig vaarwater gemen.” Ze wil daarom ook graag een stageplaats voor hem in de buurt. „Ammerzoden is net iets te ver met de fiets.” Dat durft ze niet aan, en dat ligt aan haarzelf, erkent ze. „Zo zijn moeders nou eenmaal”, vult zoon Lyle rap aan. Zijn humor is onmiskenbaar. „Een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd. Dat heb ik van jou, mam.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden