Lydia Rood praat over seks, ook als ze dat niet wil

Net nu alle jonge vrouwen op shool brochures krijgen uitgereikt waarin staat dat geluk niets met lichaamsomvang te maken heeft, beweert Paul de Leeuw het tegendeel. De Leeuw is ruim twintig kilo afgevallen en opeens was hij gelukkig. Dat zegt hij in Elsevier, een van de schaarse bladen die een interview met De Leeuw kreeg naar aanleiding van zijn binnenkort te verschijnen film 'Filmpje'.

Paul de Leeuw wil eigenlijk nooit meer op televisie. Omdat hij vorig jaar, toen hij nog 'de schreeuw van de leeuw' presenteerde, zo verschrikkelijk ongelukkig was. “Ik luisterde niet meer naar mensen. Was ontzettend snel geïrriteerd, maakte met iedereen ruzie. Ik ben een gezelligheidsmens, maar vorig jaar vond ik niks gezellig. Vroeger ging ik altijd uit op zaterdag, horen wat de mensen van 'De Schreeuw' vonden. Ik ben het hele jaar niet uitgegaan, nu uit angst dat de mensen iets zouden vinden.”

De Leeuw: “'Ik had overal pijn. Aan mijn maag bijvoorbeeld. Ik ben een hypohondertje, dus ik wist zeker dat ik maagkanker had.' Flauw van angst stapte hij naar de dokter. Daar bleek hij alleen kleine galsteentjes te hebben, en een te hoog cholesterolgehalte. Veel te hoog. Maar hij was zo opgelucht dat hij er lustig op los ging eten. Zijn toegenomen gewicht maakte zijn algehele stemming er niet beter op. 'Als ik bukte had ik al last van mijn knieën. Ik had het gevoel dat ik dichtslibde, dat ik niet meer kon leven.' ”

“De frituurpan ging de deur uit. 'Ik dacht: nu is het afgelopen met het gedonder'. Ik heb me aangemeld bij de sportschool, en van de ene op de andere dag had ik de discipline. Het is een openbaring, ik heb er niet eens moeite mee zo weinig te eten.”

Ook met Lydia Rood, de schrijfster die zich voor de camera uitkleedde als protest tegen de kernproeven op Mururoa, gaat het goed. Behalve dat ze ervan baalt dat iedereen altijd met haar over seks wil praten, zo zegt ze in HP/De Tijd. Twee boeken schreef ze slechts over dat onderwerp, terwijl haar gehele oevre bestaat uit tweeëndertig boeken. “Ik daal steeds dieper af met mijn boeken, geef steeds meer van mezelf bloot. Maar met die porno vertel ik in feite niets. Wat zegt dat nou? Dat ik van pijpen hou? Dat ik masturbeer op de motor? Ik heb óók nog wel iets zinnigs te melden over Zuid-Afrika of zo.”

“Nu ben ik inmiddels zover dat ik weleens nee zeg op al die verzoekjes van 'kom eens lekker over seks babbelen'. Maar ik word er evengoed nog wel ingeluisd. Karel van der Graaf nodigde me laatst uit. Ik liet dus weten dat ik niet alleen over seks wilde praten, was het weer: 'hoe groot moet-ie nou eigenlijk zijn?' En het stomme is: ik geef altijd antwoord. Ik zeg: achttien centimeter, minimaal.”

Rood babbelt in HP/De Tijd flink door over het thema dat ze wilde vermijden. En zegt niets zinnigs over 'Zuid-Afrika of zo'.

Dat doet Nadime Gordimer, in Vrij Nederland, wel. “Schrijvers geven geen antwoorden maar stellen vragen. Ik ben zo'n schrijver. Ik stelde me de fascinerende vraag of de veranderende omstandigheden je in staat stellen om zelf ook te veranderen. Hoe zeg ik het? Vera is op zoek naar haar 'werkelijke wezen'. Pas het verdwijnen van het oude regime stelt haar in staat zichzelf opnieuw te definiëren. Nu de strijd niet meer zo dominant is, kiest ze haar eigen weg. Je ziet het overal om je heen. De revolutionair die geen thuis had, zit nu achter een bureau. De goede Slovo werd minister van huisvesting, het is allemaal verbazingwekkend.”

Verbazingwekkend, maar lang niet gemakkelijk. “Veel blanken willen het verleden begraven”, zegt Gordimer. “Ze willen vergeten omdat ze zich realiseren dat ze fout gehandeld hebben. Ze hopen dat het nieuwe Zuid-Afrika hun schuld kwijtscheldt, dat Mandela hun absolutie geeft. Zodat ze niet langer de paria's van de wereld zijn. En hun sportteams met de zegen van Mandela in zijn Springbok-sporttenue door de wereld kunnen trekken. De zwarte mensen zien het nieuwe Zuidafrika veel praktischer. Er is niets nieuws onder de zon als ik geen huis heb of als mijn kind niet op school geplaatst kan worden of als mijn zoon geen baan kan vinden. Dat verwachtingspatroon is Zuid-Afrika's grootste probleem.”

De Groene Amsterdammer zocht Margarete von Trotta op, naar aanleiding van haar laatste film 'Das Versprechen'. “In al haar films speelt gevangenshap een rol”, analyseert de Groene. Dat is juist, weet Von Trotta. “Het hoort tot mijn geschiedenis. In een huis, in een land, in een huwelijk ben je ingesloten, en als je je van al die dingen bevrijd hebt, ben je opgesloten in je lichaam, je korte leven, je eigen begrensdheid. En altijd heb ik ernaar verlangd om een vrije geest te hebben.”

Dat laatste geldt ook voor Arita Baaijens, die boeken schreef over de Sahara. Over die woestijn praat ze in Hervormd Nederland. “Ik neem geen genoegen met de middelmaat. Ik wil tot het uiterste gaan. In de woestijn, in de Sahara waar ik verblijf, heb je geen middelmaat.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden