Lowlands toont weer eens lef

Muziekfestival Lowlands had de muzikale tijdgeest weer scherp in het vizier. Het muziekspectrum was in geen jaren zo breed én van zulk hoog niveau.

Hier kun je architect zijn van je eigen vrijheid. Sander Terphuis verwoordde het mooi, op de Lowlands-vrijdag. Hij doelde bij het schrijversblokje over migrantenliteratuur op zijn nieuwe thuisland Nederland, waarvoor hij Iran had ingeruild. Maar nog beter past het als motto van Lowlands. En zeker déze, bijna uitverkochte, editie van Lowlands, die even ongedwongen als avontuurlijk was. In geen jaren was het muziekspectrum in de polder bij Biddinghuizen zó breed - en tegelijkertijd van zulk hoog niveau.

De vorige editie van Lowlands was nogal gladjes. De ruwe randjes van vroeger leken verdwenen. Ook nu prijkte er genoeg radiovriendelijke pop op het programma: zoals de hyperactieve synthpopper Jack Garratt, die in z'n eentje helemaal opging in z'n samplers en drumcomputers. En Dua Lipa, sensuele ster in wording, wiens inwisselbare dancepopliedjes alleen wel wat pakkender mogen.

Maar dit waren wel slim geboekte nieuwkomers. Alsof het festival dit jaar extra zijn best deed weer relevant te zijn. De muzikale tijdsgeest was weer scherp in het vizier. Dat bleek onder andere aan de royale aandacht die op het affiche was ingeruimd voor (Nederlandse) hiphop. Rapmuziek heeft de reputatie niet te werken op een 'blank' festival als Lowlands, maar dat vooroordeel mag na het aantal sterke optredens dit weekend bij het grof vuil.

Want zaterdagmiddag was daar de absolute zegetocht van Broederliefde, de Rotterdamse formatie die stiekem bezig is de best verkochte - of dan toch in elk geval best gestreamde - plaat van het jaar te scoren. En nee, ze zijn niet 'alleen maar groot op YouTube'. Broederliefde bewees in het echte leven ook mega te zijn, door de Heinekentent finaal aan gruzelementen te spelen.

"Ze zeiden dat dit niet zou kunnen op Lowlands!" Nou, dat kon dus wel, waarvan akte. Want het hoogtepunt van de zaterdagmiddag was toen mc's Jerr, Emms, Sjaf en Mella het publiek opriepen van links naar rechts te rennen in de propvolle tent. 'Dit gaat foutttt', huiverde een meisje in het publiek vooraf. Maar het ging helemaal niet fout, in de kolkende massa, want de goed op elkaar inspelende hiphopformatie uit Rotterdam maakte er bovenal een ontzettend liefdevol feestje van. Met daarnaast optredens van SBMG, de veelbelovende Sevn Alias en een alles vernietigend De Likt heeft straatcultuur definitief een plek veroverd op het polderfestival.

Jazz is ook iets wat je doorgaans niet veel tegenkomt op Lowlands, maar de zwierende Kamasi Washington en het ziedende Brusselse fusionkwintet Stuff! voelden zich er prima thuis. Ook avontuurlijk was het traditionele Lowlands-klassiek op de zondagochtend, dit jaar ingevuld door het overrompelde Philip Glass Ensemble dat in een verduisterde Bravo de cultfilm 'Koyaanisqatsi live' meespeelde.

Niet ál het avontuur werd trouwens omarmd. Het IJslandse Sigur Rós speelde zaterdag voor een halflege Alpha. Het publiek moest flink zijn best doen voor de bedwelmende klaagzang van Jónsi en zijn band. Maar wie zich er voor openstelde werd overrompeld door een kristalhelderen pracht, zoals die alleen maar uit IJsland kan komen, geholpen door vernuftige visuals via een hekwerk van led-balken.

Dikke houten gitaarplanken worden er ook nog altijd gezaagd in de Flevopolder, onder andere door veteranen van Muse. De meesters van de bombast waren op hun best als hitmachine - bij wat overmatig gepriegel halverwege zakte de show behoorlijk in. Interessanter was De Staat, een van de beste rockbands van Nederland, die door biljetten met hun eigen beeltenis erop uit te kotsen met gezonde zelfspot refereerden aan de hen toegekende subsidie, maar ook bewezen waarom die de band toekomt.

Maar onverwacht de mooiste show van het weekend was die van M83. De band van de Fransman Anthony Gonzalez, wiens dancepop zeker op zijn recente werk neigt naar kitscherigheid, toonde zich op Lowlands een strakke, dampende, gelukzalige dansmachine. Dit was een optreden waarin alles wat Lowlands tot zo'n mooi festival maakt, verscholen zat. Net zo weids als het festival zelf, van euforisch gedans tot intense breekbaarheid. Geluk, verdriet, verlangen en vrijheid in één concert gevangen.

****

De grootste cabaretshow

Het was vermoedelijk de grootste cabaretshow in Nederland ooit, toen Hans Teeuwen gistermiddag zijn nieuwe voorstelling Echte Rancune opvoerde in de Alpha-tent. Zo'n 25.000 Lowlandsgangers (schatte de organisatie) luisterden allemaal aandachtig, niet eerder was het veld rond de Alpha zo stil. De cabaretier ging er goed in bij het publiek. Teeuwen is dan ook typisch Lowlands: recalcitrant, lekker vunzig, en alles moet kunnen. Hoewel dat grapje over de beveiliging, ongewenste elementen in het publiek en die volgende band misschien nét op het randje was.

Band met een trauma

De band waar Teeuwen een grapje over maakte, was Eagles of Death Metal, de getraumatiseerde Amerikaanse rockband die speelde in de Bataclan op de avond van de aanslagen in Parijs, waarbij 89 concertgangers om het leven kwamen. Het was zeker niet het Lowlands-debuut van de melige onderbuikrockers, maar wel de eerste keer in Nederland sinds de aanslagen van november vorig jaar. Voor wie had gehoopt op een soort emotionele catharsis, die bleef uit - en misschien was de Alpha ook wel wat veel eer. Aan die desastreuze avond werden geen woorden vuil gemaakt, wel predikte sleazerocker Jesse Hughes veelvuldig de liefde voor alles en iedereen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden