Recensie

Lowlands maakte het op dag drie wel erg bont

LCD Soundsystem tijdens de 24e editie van Lowlands.Beeld anp

Dat Lowlands een gevarieerd festival is, moge duidelijk zijn. Maar op de sterke derde dag maakte het popfestival in de Flevopolder het wel heel erg bont.

Het grillige, spannende en prachtige Lowlands rekte zich op de laatste dag nog één keer uit voor een nog uiteenlopender aanbod dan de eerste twee dagen.

Een cabaretier maakte zijn comeback, een naar huis gestuurde turner werd in de armen gesloten. Er was een trippende documentaire met live-muziek, en een band die meer naamsbekendheid heeft door een terroristische aanslag dan om hun muziek. Ondertussen spoelde de steeds maar terugkerende regen steeds meer bezoekers van het terrein, maar zij die volhielden werden rijkelijk beloond met de terugkeer van LCD Soundsystem.

LCD Soundsystem
Eigenlijk een beetje gek, de bombarie waarmee de reünie van de New Yorkse dancepunk-act LCD Soundsystem begin dit jaar werd aangekondigd. Topband, daar niet van, maar een legendarische status heeft de band nou toch ook weer niet. Het lijkt erop alsof LCD Soundsystem in de vijf jaar dat ze uit elkaar waren populairder is geworden dan in de tien jaar dat ze hun drie platen uitbrachten.

Hoe dan ook, ze zijn weer bij elkaar. Er zou aan een nieuwe plaat gewerkt worden, maar daar werd gisteravond nog geen nummer van gespeeld. Wel toonde de synthrockformatie onder aanvoering van James Murphy zich een Lowlands-afsluiter van formaat. De bandleden zijn meesters in de subtiele opbouw met de kleine geluidjes.

Een drummetje hier, een roffeltje daar, dan weer een synthlaagje erbij - en zo bouwen ze hun repetitieve electrorock steeds verder uit tot heerlijke climax. Telkens weer. Toch wordt het optreden geen moment eentonig. Murphy, een beetje nukkig, geeft alles, zijn stem begint bij de laatste nummers te kraken. Maar wat een toepasselijk einde van Lowlands. Nog één keer 'Dance Yrself Clean' op het festival, gevolgd door 'All My Friends'. Nummers waarvan de titels alleen al het festivalgevoel perfect samenvatten.

Koyaanisqatsi
Het is cultklassieker: Koyaanisqatsi, de experimentele documentaire uit 1982 over hoe de mensheid aanrommelt met de aarde. Op repeterende tonen van majestueus koorgezang, weidse orgeldrone of buitelende, repeterende synthesizers zie je versnelde opnames van woestijnlandschappen, roltrappen, winkelstraten, verkeersknooppunten en wegroestende scheepswrakken.

De film dankt niet in de laatste plaats zijn faam door de bijbehorende muziek, van componist Philip Glass, meester van de minimal-music. De 79-jarige minimal-pionier was er gisteren bij toen het Philip Glass Ensemble live meespeelde met de film, en dat was op zijn zachtst gezegd overdonderend.

Beeld anp

Het zal voor een aantal Lowlands-gangers in de verduisterde Bravo die de film nog nooit hadden gezien een formatieve ervaring zijn geweest - ook zo vroeg op de middag op nuchtere maag. Want wat een spanning zit er in de muziek, wat een kracht schuilt er in die bijbehorende beelden.

Hans Teeuwen & De Eagles of Death Metal
Het was vermoedelijk de grootste cabaretshow in Nederland ooit, en historisch omdat het de grootste op Lowlands ooit was. Hans Teeuwen voerde gistermiddag zijn nieuwe voorstelling Echte Rancune op in de Alpha-tent, waarbij zo'n 25.000 Lowlandsgangers (schatte de organisatie) aandachtig luisterden.

Niet eerder dit weekend was het veld rond de Alpha zo stil. De cabaretier was in vorm en de grappen gingen er goed in bij het publiek, maar Teeuwen is dan ook typisch Lowlands: recalcitrant, lekker vunzig, en alles moet kunnen. Hoewel dat grapje over de beveiliging, ongewenste elementen in het publiek en die volgende band misschien nét op het randje was.

Hans Teeuwen op de mainstage van Lowlands 2016.Beeld anp

Die band waar Teeuwen het over had, was Eagles of Death Metal, de getraumatiseerde Amerikaanse rockband die speelde in de Bataclan op de avond van de aanslagen in Parijs, waarbij 89 concertgangers om het leven kwamen. Het was zeker niet het Lowlands-debuut van de melige onderbuikrockers, maar wel de eerste keer in Nederland sinds de aanslagen van november vorig jaar.

Voor wie had gehoopt op een soort emotionele catharsis, die bleef uit - en misschien was de Alpha ook wel wat veel eer. Aan die desastreuze avond werden geen woorden vuil gemaakt, wel predikte sleazerocker Jesse Hughes veelvuldig de liefde voor alles en iedereen in een lekker vrolijke maar niet al te spannende show.

Meer lezen over Lowlands? Vandaag in Trouw een uitgebreid verslag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden