Recensie

Lorde is niet langer een klein meisje

null Beeld TRBEELD
Beeld TRBEELD

Lorde
Melodrama
(Universal)
★★★★☆

Joris Belgers

Lorde is vaak onderweg. Ze zingt over hoe ze in taxi's zit, of hoe ze eenzaam met de metro door de stad raast. Een ander terugkerend motief? Tanden. Droomanalisten weten genoeg: het staat allemaal symbool voor verandering, transformatie, volwassen worden.

Het tweede album 'Melodrama' is een weerslag van de reis die Ella Yelich-o'Connor uit Nieuw-Zeeland heeft afgelegd sinds ze krap vier jaar geleden, met het overdonderende debuutalbum 'Pure Heroine', plots een wereldberoemde 16-jarige werd.

Lorde, nu 20, was anders dan andere popsterren, met haar benaderbare popmuziek, waarop ze zich vroegwijs toonde. Geen grootse bangers, nee, Lorde hield het klein, ook in de zelfbewuste teksten op onderkoelde, hoekig-elektronische productie. Wel was het, zoals goeie pop betaamd, uitermate aanstekelijk.

Die lijn zet ze voort op dit uitstekende tweede album. Ze is nu alleen niet langer de stem van een generatie, maar haar eigen stem. Plotse roem, liefdesverdriet, schade, schande en wijzer worden: het zijn misschien niet bijster originele thema's, maar Lorde verwoordt ze uitstekend tegen de achtergrond van een huisfeestje. In dat sjabloon is dit popalbum gegoten, vol drank, drugs en kleren die op de grond rondslingeren.

Hoe treffend combineert ze de woede en verdriet om de ontstane breuk met haar ex op 'Green Light' met het simpele 'we order different drinks at the same bar'. Hoe mooi was die relatie wel niet, ooit, maar nu blijkbaar rijp voor het museum op 'The Louvre': 'But we're the greatest, they'll hang us in the Louvre', (om met zelfspot te vervolgen - 'down the back, but who cares - still the Louvre'). Of het eerlijke 'Liability', waarop ze pijnlijk direct verwoordt hoe wereldfaam het onmogelijk maakt normale vriendschappen te onderhouden, zonder dat ze daarbij vervalt in het geijkte ik-ben-beroemd-dus-zielig.

(tekst loopt door onder de afbeelding)

null Beeld TRBEELD
Beeld TRBEELD

Dat nummer is nog spaarzamer dan we van haar gewend zijn. Alleen, achter de piano, huilt ze het haast uit. Verder heeft 'Melodrama' goeddeels het bekende Lorde-geluid: de rokerige galmsynths, het gebruik van stiltes, de korte kale beats. Zoals het haast eng-perfecte popnummer 'Homemade Dynamite', over die plotselinge klik wanneer je een gelijkgestemde tegen het lijf loopt. Ander productioneel hoogstandje is 'Sober', met drie soorten drums, pompende synths en met elkaar botsende zanglijnen. Op papier is het een complex vlechtwerkje, maar uit de speakers klinkt het volstrekt logisch.

Alleen aan het eind zakt de plaat wat in: op het tweede pianonummer 'Writer in the dark' wordt het melodramatische echt te ver doorgetrokken, en elke andere popzangeres had kunnen wegkomen met popniemandalletje 'Supercut' - voor Lorde is dit te makkelijk.

Dan, in het slotnummer, laat de zangeres horen hoe ze nog altijd voor haar generatie kan spreken. Met 'Perfect Places' beschrijft, verklaart en fileert ze het hedonistisch escapisme van veel van haar grootstedelijke leeftijdsgenoten. Die drank, die drugs, die seks - deze perfecte plaatsen blijken na de roes altijd weer een illusie. Ze spreekt vast uit eigen ervaring. O'Connor is volwassen, en heeft met verve de horde van haar tienerjaren genomen. En die van dat moeilijke tweede album.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden