'LITTLE MAN TATE'

Jodie Foster is een actrice die ik nog nooit iets fout heb zien doen. Op haar dertiende baarde zij opzien als kindprostituee in Martin Scorsese's 'Taxi Driver', in 1988 kreeg zij een Oscar voor haar spel in 'The Accused'. maar haar werk in andere films (zoals 'The Silence of the Lambs') is niet minder briljant.

Zij maakt een sentimenteel onderwerp a-sentimenteel. Buit niets uit, speelt eerder onderkoeld. Zonder dat er ooit een spoor van sentimentaliteit te bekennen valt, stelt dat haar in staat om sterke gevoelens over te brengen.

De eenvoud, de onderkoeldheid heeft ze meegenomen naar haar regie-debuut 'Little Man Tate'. Het is een film over het wonderkind Fred: als hij een jaar oud is kan hij lezen, op zijn vierde schrijft hij gedichten, op zijn zevende speelt hij piano op concertsolist-niveau en kan hij de moeilijkste mathematische vraagstukken oplossen. Maar gelukkig is hij niet. Hij heeft geen vriendjes, op school wordt hij beschouwd als een freak en zijn moeder houdt heel veel van hem en omringt hem met warmte, maar zij wil een normaal kind van hem maken. En dat is hij niet.

Hij wordt ontdekt door Jane, een kinderpsychologe die zelf wonderkind is geweest en nu wonderkinderen schoolt. Zij is het tegendeel van Freds moeder: die is thuis in gevoelens, Jane bouwt op haar verstand. Fred heeft de twee vrouwen nodig voor de twee kanten van zijn wezen. En op zijn achtste verjaardag is het wonder geschied: hij geniet.

Jodie Foster speelt zelf de rol van de moeder en ze doet dat op haar gebruikelijke perfecte manier. Ze is heel gelukkig geweest in de keuze van het jongetje dat de hoofdrol speelt, Adam Hann-Byrd. Geen kindster maar een doodgewone leerling van een Newyorkse school die nog nooit in een film heeft gespeeld. Zijn natuurlijkheid maakt indruk.

Ondanks de pluspunten is de film dat niet. Hij is sympathiek en hij zal zijn weg naar het publiek wel vinden, hoewel hij gelukkig weinig aanleiding geeft tot snotteren. Maar hij is wat bleekjes, wat onderlicht, wat vaal, wat gewoontjes. Geen film om te onthouden.

Of Jodie Foster zich kan ontwikkelen tot een regisseur van allure, zal de toekomst moeten leren.

Amsterdam-Tuschinski, Den Haag-Metropole, Rotterdam-Cinerama en verder in vijf bioscopen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden