naschrift

Linksbuiten Meesam Rahimi (2002 - 2018) vloog over het veld

Voetballers die tegen BBC Bergum moesten spelen, werden gewaarschuwd voor Meesam Rahimi, de linksbuiten van het team. Hij was waanzinnig snel en handig met de bal, passeerde twee, drie, vier spelers en kreeg dan van nummer vijf een flinke douw. Alles om deze doelpuntenmaker te stoppen.

Mohammad Meesam Rahimi werd geboren op 5 januari 2002 in Herat, de derde stad van Afghanistan. Hij was de eerste zoon en het derde kind in de familie. Drie jaar later zou hij een jonger zusje krijgen. In Herat leefde het gezin Rahimi in een groot huis met een tuin waar de kinderen konden rennen. Vader Akbar was kleermaker, moeder Delmira huisvrouw. 

Meesam was dol op knikkeren. Hij was er goed in en won meestal van zijn zussen. Meesam speelde ook graag Mens-erger-je-niet. Hij kende het als 'Mensch', naar de Duitse naam van het spel.

Voetballen deed hij nog niet, die liefde bloeide op in Nederland, maar Meesam was ook toen hij klein was al dol op ballen en balspellen. Hij was een drukke jongen, bewoog veel, rende door het huis en de tuin. Hij was een schattig kind, kon iedereen charmeren. Niet in de laatste plaats omdat hij zo grappig praatte; tot een jaar of zeven maakte hij van elke 'r' een 'l' of een 'j'.

Droge humor

In 2011, toen Meesam negen jaar was, vluchtte het gezin Rahimi - vader, moeder en vier kinderen - naar Nederland uit angst voor de Taliban. Dat bleek het begin van een jarenlang leven in asielzoekerscentra door het hele land. Het gezin ging van Ter Apel, via Bergum naar Schalkhaar en terug naar Bergum. Overal maakte Meesam vrienden. Hij was eerlijk en oprecht, iedereen was graag bij hem in de buurt. Een goede jongen, met droge humor. Hij hield ervan om in de belangstelling te staan.

Beeld rv

Hij voetbalde met zijn vrienden, ging croissantjes eten en Red Bull kopen. Op Bevrijdingsdag ging Meesam naar Groningen om daar Boef te zien, de rapper van wie hij fan was. Hij had vaak muziek op, Meesam luisterde veel naar Nederlandse rap. Muziek leidde hem af, net als voetbal. Hij praatte niet veel over zijn zorgen maar wie hem ernaar vroeg, kreeg wel een eerlijk antwoord. Als hij eindelijk een verblijfsvergunning zou krijgen, wilde Meesam in Bergum blijven wonen. Daar woonden zijn vrienden. Hij hoefde nergens anders heen.

Hij wilde een voorbeeld zijn, schreef hij dit jaar in een brief aan de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) waarin hij uitlegde waarom hij in Nederland wilde blijven. Hij deed zijn best, schreef Meesam, om elke dag iets nieuws te leren, maar dat lukte niet altijd 'omdat mensen die dezelfde afkomst als ik hebben, opgepakt worden en naar Afghanistan teruggestuurd worden'.

Frietjes

Al die jaren hing hem uitzetting naar Afghanistan boven het hoofd. Meesam wilde niet terug, absoluut niet. Hij was bang dat hij er zou moeten vechten of werken en vreesde voor het lot van zijn zussen. Maar hij miste de bergen weleens, en de sterrenhemel die in Nederland zo goed als nooit te zien is. Hij hield van het Afghaanse eten dat zijn moeder kookte, maar was ook dol op pizza, spaghetti, tosti's en vooral: patat. 

Soms belde hij zijn moeder als hij op weg was naar huis: of ze frietjes wilde maken. Dat deed ze, natuurlijk. Meesam was de enige jongen in het gezin, en zijn moeder verwende hem.

De laatste maanden werd hij de onzekerheid van het wachten in het AZC beu. Hij was bang dat de politie elk moment voor de deur kon staan om hem en zijn familie uit te zetten. Zijn klas ging afgelopen schooljaar naar het buitenland en Meesam vond het heel erg dat hij niet mee kon omdat hij geen verblijfsvergunning had. Hij bleef over het algemeen positief maar liet zich toen, terwijl hij de foto's en verhalen van zijn klasgenoten langs zag komen, toch ontvallen: "wat een kutleven heb ik".

De Messi van BBC Bergum

Meesam wilde het allerliefste profvoetballer worden. Na school trok hij sprintjes om sneller te worden en hield hij de bal hoog om zijn techniek te verbeteren. De Argentijnse voetballer Lionel Messi was zijn grote voorbeeld. Zo werd hij ook genoemd; van Meesam is vrij gemakkelijk Messi te maken. Hij was snel en handig met de bal. Een teamspeler ook, altijd betrokken. Als tegenstanders hem flink aanpakten omdat ze waren gewaarschuwd voor de linksbuiten van BBC Bergum bleef hij rustig. Hij duwde niet terug, werd niet boos. Als de trainer Meesam aansprak omdat hij te veel dribbelde en de bal te weinig overspeelde, luisterde hij. Hij nam adviezen ter harte.

Van voetballen werd hij blij, op het veld vergat hij zijn zorgen: de angst om uitgezet te worden, het gedoe van zes bijna volwassen mensen die samenleven in een kleine woning van het asielzoekerscentrum.

Meesam was snel, een goede renner. Hij werd eerste bij een hardloopwedstrijd van zijn school, het Singelland College in Drachten, en vijfde bij een wedstrijd in Amsterdam. Zijn geld verdienen met hardlopen was dus plan B. Politieagent was ook een optie en sinds kort was daar iets bijgekomen: leraar. Voor zijn opleiding liep Meesam dit jaar stage op de basisschool in het asielzoekerscentrum en dat bleek hij leuk te vinden. Hij vond het mooi om met kinderen te werken en vond het mooi dat ze hem meester noemden.

Laatste schooldag

Meesam volgde de richting zorg & welzijn op het vmbo kader. Hij was niet ontzettend dol op leren en vond het in eerste instantie niet nodig om een diploma te halen. Hij zou immers profvoetballer worden. Maar zijn oudste zus haalde hem over, overtuigde hem ervan dat een diploma belangrijk is. De dag dat hij overleed was Meesams laatste schooldag in de derde klas. Hij had die ochtend een goed rapport opgehaald en zou na de zomer aan zijn vierde en laatste jaar beginnen.

Het was mooi weer, die 20ste juli. Zijn vrienden op het AZC kwamen Meesam ophalen om te gaan zwemmen. De groep jongens ging naar het Prinses Margrietkanaal. Daar verdween Meesam onder water.

Hoe Meesam heeft kunnen verdrinken is niet helemaal duidelijk. Hij kon goed zwemmen, haalde zijn diploma's toen de familie in het AZC in Schalkhaar woonde. Misschien dat hij last kreeg van kramp - hij klaagde in de dagen voor zijn dood over pijn in zijn hamstrings - maar waarschijnlijker is dat hij naar beneden werd getrokken door de onderstroom van een passerend vrachtschip. Duikers haalden de 16-jarige jongen, sterk en sinds kort langer dan zijn vader, boven water. In kritieke toestand werd Meesam naar het UMCG vervoerd in Groningen. Daar is hij die avond overleden.

De familie is kort daarna naar het AZC verhuisd in het Brabantse Oisterwijk, omdat ze zo ver mogelijk weg wilde van de plek waar ze hun zoon en broer verloren. Voor zijn uitvaart kwamen vrienden vanuit het hele land naar Breda, waar Meesam begraven ligt. Vanuit Bergum vertrok een volle bus naar het zuiden van het land. De vrienden die Meesam maakte in de asielzoekerscentra door het land heen, bij voetbalclubs, in de dorpen en op school: ze waren er allemaal om afscheid te nemen.

Mohammad Meesam Rahimi werd geboren op 5 januari 2002 in Herat, Afghanistan. Hij overleed op 20 juli 2018 in Groningen.

Familie Rahimi kan blijven

Een kleine twee weken geleden heeft de familie Rahimi te horen gekregen dat ze een verblijfsvergunning krijgt. De staatssecretaris heeft gebruikgemaakt van zijn discretionaire bevoegdheid, waarmee hij zelfstandig kan besluiten om een uitzondering te maken op de regels. Dat betekent per definitie dat nooit helemaal duidelijk zal worden waarom de familie Rahimi na zeven jaar afwijzingen toch in Nederland mag blijven.

In Naschrift beschrijft Trouw het leven van onlangs overleden bekende en minder bekende mensen. 

Een tip voor Naschrift? Mail naar naschrift@trouw.nl Of per post naar Trouw/Naschrift, postbus 859, 1000 AW Amsterdam

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden