Column

Lijf tegen hoofd, pijn tegen wilskracht

Thomas Dekker Beeld anp
Thomas DekkerBeeld anp

Als hij een uur lang rechtdoor gefietst had, dan was hij gisteren van Utrecht naar Rotterdam gereden. Of van Nijmegen naar Apeldoorn. Maar Rohan Dennis reed rondjes. In een wielerstadion. Lekker overdekt, zonder tegenwind, regen of kou en met een ondergrond zo glad als een spiegeltje. Ideale omstandigheden als je zoveel mogelijk kilometers in een uur wilt fietsen.

Marijn de Vries

Na exact zestig minuten stond er 52 kilometer en 491 meter op de klok. Dat is 639 meter verder dan de Oostenrijker Matthias Brändle in oktober fietste, en daarmee is de Australiër de nieuwe werelduurrecordhouder.

Eigenlijk best sneu voor Brändle; heb je eindelijk iets legendarisch als het werelduurrecord in handen, ben je het na drie maanden alweer kwijt. Ik zou ervan balen.

Drie keer gesneuveld
Maar goed. De regels zijn onlangs veranderd, je mag het record sinds kort op een tijdritfiets aanvallen in plaats van een gewone racefiets. Dan weet elke snuggere wielrenner die nu een poging doet dat er meer snelle mannen in de rij staan. En dus sneuvelde het werelduurrecord de afgelopen vier maanden al drie keer. Steeds met een paar honderd meter.

Helemaal te doen had ik met Jack Bobridge, die zich vorige week het zuur uit de oren reed. Toen de klok na een uur stopte, had hij een half kilometertje te weinig gefietst. Helemaal voor niets had hij zestig minuten lang de duivel in zijn grijnzende smoelwerk gekeken. Want reken maar dat een uur lang tijdrijden pijn doet.

Om u een idee te geven: ga maar eens op het puntje van een stoel zitten. Buig zo ver voorover dat de borst de knieën bijna raakt. Laat het hoofd helemaal tussen de schouders zakken, maar blijf vooruitkijken. Houd uw armen in een hoek van negentig graden onder uw romp, ellebogen en knieën raken elkaar net niet.

Vervelende houding hè? Stelt u zich dan nu voor dat u in deze positie - en dan niet op een stoel, maar op een keihard klein zadelpuntje - een uur lang alle kracht levert die u in zich heeft. Enkel uw benen mogen bewegen, uw bovenlichaam niet.

Schuurpapier
De eerste tien minuten gaan nog wel. Maar dan. Uw longen beginnen te branden. Uw armspieren verzuren van het trekken aan het stuur, u krijgt last van uw nek van het omhoogkijken. Schouders en rug verkrampen. Steeds meer. Elke minuut duurt langer.

Uw benen doen zoveel pijn, dat u het niet zou voelen als een stuk schuurpapier uw dijen en billen zou openschuren. Ik overdrijf niet: drievoudig wereldkampioen Tony Martin rijdt altijd met schuurpapier op zijn zadel, om maar zo stil mogelijk te blijven zitten - en geen energie te verliezen aan heen en weer schuiven. Als hij over de finish komt, bloeden zijn bovenbenen. Hij is dwars door zijn zeem heen geschuurd. Maar hij heeft er niets van gevoeld, want de pijn van het fietsen was groter.

Eenmaal gefinisht proeft u bloed, hoest u uw brandende longen uit uw lijf en voelt u ernstige aandrang tot overgeven.

Gestoorde gek
Door de euforie kon Rohan Dennis gisteren best even juichen, maar Jack Bobdrigde stortte vorige week meteen helemaal in. Ze moesten hem van zijn fiets helpen, lopen kon hij niet meer.

Welke gestoorde gek doet dit nou, zult u denken. Nou, onze landgenoot Thomas Dekker, bijvoorbeeld. Nog drie weken, dan gaat hij zijn marteling van zestig minuten aan. Op de beste fiets die er is, in het meest aerodynamische pak dat bestaat en zijn nagels tot op het vel geknipt om maar zo gestroomlijnd mogelijk te zijn - maar uiteindelijk is het toch het lijf tegen het hoofd. Pijn tegen wilskracht.

Als Thomas Dekker nu eens zoveel pijn overwinnen kan, dat zijn werelduurrecord meer dan alleen een voetnoot in de geschiedenis wordt. Dat zou ik mooi vinden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden